Nick Hornby

Hallo GL

Gisteren zijn we gaan eten bij vrienden van ons: step in de woonkamer, hometrainer in de hobbykamer. TV-kijken wordt al sportend gedaan en om 9u30 was de kokkin al aan't joggen (maar vijf kilometers want je moet langzaam opbouwen). O o. Zou je kunnen lezen op zo'n thuisfiets, op het ritme van Desai pedalen?

Lekker eten,leuke babbel. Alleen... net als je een lekker stukje steak in je mond wil stoppen beginnen ze altijd over dieet (vooral wie wel,wie niet, en wie wel maar niet goed). Ze hebben hier een ongelooflijke expertise in, ik spreek dat niet tegen, maar als je net begint...Iedere hap kan je tellertje op je voorhoofd doen tilt slaan 1598, 1699...

Ik heb net Hornby aan de kant gelegd. Hem kun je wel lezen op je thuisfiets. Tot pagina 189 heb ik het volgehouden. Zijn verhaal ontgoochelt mij omdat hij zich niet laat kennen. Hij leest en leest aan de lopende band.
Hij heeft een autistisch zoontje maar dat is niet de reden waarom hij twee boeken over autisme leest. Hij koopt veel boeken: vaak tweedehands en natuurlijk krijgt hij ook veel boeken aangeboden door de uitgeverijen. Hij toont ons de interne keuken van de literaire wereld waar iedereen iedereen kent.
In zijn verhalen heeft hij een aantal patronen verweven: zijn haat-liefde verhouding met de fictieve redacteuren van 'The Observer' die blijkbaar humorloze, veganisten zijn, hij houdt van voetbal en mist blijkbaar de oude 'pubs én hij rookt.

Het boek is opgedragen aan zijn vrouw, maar zij komt niet voor in zijn leesleven. Als vijftiger heeft hij net zijn derde zoontje gekregen.
Hij houdt niet van leeslijstjes, verkneukelt zich over recensenten die een slecht boek aanprijzen en leest daarom ook geen recente romans.

Taal staat ten dienste van het verhaal en schrijvers die de aandacht op hun ambacht vestigen, vervelen hem. Een boek dat hem niet ligt, leest hij niet (uit).
Zijn missie: If reading books is to survive as a leisure activity - and there are statistics which show that this is by no means assured - then we have to promote the joys of reading, rather than the (dubious) benefits. I would never attempt to dissuade anyone from reading a book. But please, if you're reading a book that's killing you, put it down (5-6).
De associatie van boeken met verveling, hard werk en een gevecht moet verdwijnen.

Over Dickens zegt hij: his work has survived not because he makes you think, but because he makes you feel, and he makes you laugh, and you need to know what is going to happen to his characters (7).

De klassieken hoef je niet te lezen want je wordt er niet beter noch slechter van.
We mogen niet neerkijken op de mensen die lectuur lezen want de moeilijkheidsgraad is voor iedere mens anders, afhankelijk van de belezenheid.

Waarom leest hij: omdat hij graag omgaat met lezers en hij vreest dat zij niet met hem willen omgaan; omdat hij als schrijver de inspiratie nodig heeft, om dingen te leren, om zich in te leven in de andere en om wachttijd te verdrijven.Hij heeft altijd een boek bij.

Die inleiding vond en vind ik uitstekend. Ik (h)erken zijn visie ook. Leesplezier staat voor mij gelijk aan flow van Csikszentmihalyi net moeilijk en uitdagend genoeg voor de volledige onderdompeling. Een goed boek laat je tijd, plaats en jezelf vergeten. Je kijkt niet meer naar de taal maar er doorheen en je krijgt een aanwezigheid in de fictieve wereld. Je beleeft andere werkelijkheden en leert de andere in jezelf waarderen. Als je dan uit het verhaal stapt dan kun je gaan analyseren hoe de schrijver dit verwezenlijkt heeft, zoals je na een lekkere maaltijd aan de kokkin vraagt of er room in de saus zat.