mystory
goedemiddag GL
ben begonnen aan Portuguese irregular verbs. Maar stop ermee. Ik hou wel van de humor van McCall Smith maar hier blijven de professoren en de plaats zeer kartonachtig. Dat professoren wereldvreemde wezens zijn, afgunstig en eigenlijk voor hun eigen kleine publiekje telkens dezelfde paper en vragen bespreken, tja in ieder cliché zal wel waarheid steken zeker. Toch jammer. The philosopher's club vond ik daarentegen wel heel interessant als washet maar omdat de groep nooit vergaderd heeft. De onderkoelde humor werkete uitstekend. Deed me denken aan C.P.Snow waaraan ik verslaafd was in mijn humaniora. De beginvraag was interessant genoeg: wanneer ben je betrokken en dus wanneer moet je actie ondernemen. Het verhaal bracht het prachtige Edingburgh tot leven en het hoofdpersonage was een leuke Miss Marple revisited. Ook toen vond ik het formatschrijven maar dan met een leuke knipoog. Ik wou de andere boeken ook lezen. In Borders lagen ze in een mooie box, maar het zijn geen koopboeken. Alleen heeft de bib in Hasselt ze ook niet allemaal aangekocht. Ze stonden wel in de ECI, maar toch. In mijn bib alleen maar boeken die voor mij iets betekend hebben en dat niveau haalt Alexander niet.
zaterdag, oktober 14, 2006
vrijdag, oktober 13, 2006
Het ongrijpbare meisje
mystory
goedmiddag G-L
uit. Het boek is uit. Hoe kon ik Dulcinea, Laura en Beatrice vergeten. De lintworm: schrijven is zoals het hebben van een lintworm schrijft hij aan een jonge romanschrijver, of een schrijver kleedt zijn naakte ervaring aan. Zijn mastergids sterft: zij heeft hem naar zijn wereld kunnen leiden, een wereld waarin hij zich wel engageert. Prachtig boek, kijk al uit naar de discussie over lezer en schrijver.
Roland Barthes moet er zeker bij: 'La mort de l'auteur' Roland Barthes 1968) De geboorte van de lezer moet de dood van de schrijver zijn. Een auteur leidt tot een interpretatie. Dood van auteur leidt tot bevrijding tot meerdere interpretaties
Readerly en writerly texts: readerly teksten geven één dominante betekenis, je hoeft niet te werken als lezer, writerly text zijn multiinterpretable en je moet als lezen ook 'schrijven' om de tekst te begrijpen.
Het verschil tussen plaisir rationele plezier van tekstanalyse en jouissance (emotionele, fysieke plezier)
goedmiddag G-L
uit. Het boek is uit. Hoe kon ik Dulcinea, Laura en Beatrice vergeten. De lintworm: schrijven is zoals het hebben van een lintworm schrijft hij aan een jonge romanschrijver, of een schrijver kleedt zijn naakte ervaring aan. Zijn mastergids sterft: zij heeft hem naar zijn wereld kunnen leiden, een wereld waarin hij zich wel engageert. Prachtig boek, kijk al uit naar de discussie over lezer en schrijver.
Roland Barthes moet er zeker bij: 'La mort de l'auteur' Roland Barthes 1968) De geboorte van de lezer moet de dood van de schrijver zijn. Een auteur leidt tot een interpretatie. Dood van auteur leidt tot bevrijding tot meerdere interpretaties
Readerly en writerly texts: readerly teksten geven één dominante betekenis, je hoeft niet te werken als lezer, writerly text zijn multiinterpretable en je moet als lezen ook 'schrijven' om de tekst te begrijpen.
Het verschil tussen plaisir rationele plezier van tekstanalyse en jouissance (emotionele, fysieke plezier)
donderdag, oktober 12, 2006
het ongrijpbare meisje
mystory
Goedemiddag g-l
live vanuit pag 178: Totaal verbijsterd ben ik. De gids wordt nu Salomon Toledano, alias de Dragoman van Château Meguru, een Japans lustoord. Salomon komt uit Smyrna spreekt meer Saans dan Turks, is eigenlijk een talenwonder, een kindgenie, bezig met woorden maar niet met betekenis en communicatie. Een kameleon, die de vertalers spoken noemt die geen enkel spoor nalaten en die zich in de taal van de andere uitdrukken. Verliefd wordt hij niet, hij consumeert de lenige liefde alleen maar. Salomon brengt hem naar het lustoord Tokio, waar hij sterft aan zijn verliefdheid. Het brave jongetje en het stoute meisje ontmoeten elkaar weer en zij vernedert hem nog een stapje verder: zogenaamde minnaar, afgewezen minnaar, toyboy, gigolo, nu sexobject om haar minnaar af te wijzen. Hij reageert gelukkig (denk ik dan), haakt zelfs de telefoon in. Zij is nu verslaafd aan haar Japanse meester. In Turner moet je jezelf opgeven, depersonaliseren als het ware, maar dit kader had ik er niet aan gekoppeld. Ondertussen is hij 45 en nog geen spatje veranderd. Zij is haar onafhankelijkheid blijkbaar kwijt. Is hij nu verlost van zijn obsessie? Onvoorstelbaar, waar gaan we naartoe?
Goedemiddag g-l
live vanuit pag 178: Totaal verbijsterd ben ik. De gids wordt nu Salomon Toledano, alias de Dragoman van Château Meguru, een Japans lustoord. Salomon komt uit Smyrna spreekt meer Saans dan Turks, is eigenlijk een talenwonder, een kindgenie, bezig met woorden maar niet met betekenis en communicatie. Een kameleon, die de vertalers spoken noemt die geen enkel spoor nalaten en die zich in de taal van de andere uitdrukken. Verliefd wordt hij niet, hij consumeert de lenige liefde alleen maar. Salomon brengt hem naar het lustoord Tokio, waar hij sterft aan zijn verliefdheid. Het brave jongetje en het stoute meisje ontmoeten elkaar weer en zij vernedert hem nog een stapje verder: zogenaamde minnaar, afgewezen minnaar, toyboy, gigolo, nu sexobject om haar minnaar af te wijzen. Hij reageert gelukkig (denk ik dan), haakt zelfs de telefoon in. Zij is nu verslaafd aan haar Japanse meester. In Turner moet je jezelf opgeven, depersonaliseren als het ware, maar dit kader had ik er niet aan gekoppeld. Ondertussen is hij 45 en nog geen spatje veranderd. Zij is haar onafhankelijkheid blijkbaar kwijt. Is hij nu verlost van zijn obsessie? Onvoorstelbaar, waar gaan we naartoe?
woensdag, oktober 11, 2006
het ongrijpbare meisje
mystory
goedmorgen collega-guerillalezers
live vanuit pag 130: De oude Ricardo mijmert over de veranderingen midden jaren zestig waar boeken en ideeën vervangen werden door muziek en de revolutie door cannabis, popmuziek en het promiscue leven.
Vanuit cultureel oogpunt bezien volgde in die jaren , met de verdwijning van een complete illustere generatie -Mauriac, Camus, Sartre, Aron, Merleau Ponty, Malraux -, een bescheiden terugval, waarbij de maîtres a penser van scheppers veranderden in critici, eerst de structuralisten, zoals Michel Foucault en Roland Barthes, en later de deconstructivisten,van het type Gilles Deleuze en Jacques Derrida, met hun arrogante en esoterische spitsvondigheden, steeds geïsoleerder in hun devote gegoochel met woorden en steeds verder verwijderd van het grote publiek, dat in cultureel opzicht, als gevolg van die ontwikkeling, alleen maar oppervlakkiger werd (84)
Mijn hart gaat uit naar de voorbereidster;). In onze leesgroep is het de gewoonte dat je een boek pas voorstelt nadat je het gelezen hebt en ook nadat het in de bib te verkrijgen is. Dit boek is een zoveelste uitzondering op de regel. Heerlijk leesgroepje.
Enfin Ricardito krijgt nu een nieuwe gids: Juan Barreto die net als Paul wel toegang tot de nieuwe wereld heeft maar er ook niet bijhoort (liminal). Net als Paul sterft hij aan de heersende cultuur.
Ricardito blijft ook hier de observator. Doet mij denken aan Salinger. Uiteraard ontdekt hij het stoute meisje weer in een andere vermomming. Haar vermomming is altijd de aanpassing in het nieuwe systeem, haar onzichtbare kern blijft uiteraard dezelfde. Ricardito doet af en toe mee, maar blijft buiten de hippiecultuur.
Romeo en Julia begint door te schemeren. De context raakt Ricardito en het stoute meisje echter niet. Ricardito laat zich nog meer vernederen. Wat is de betekenis hiervan?
Het stoute meisje lijkt op een picara alleen zien we het verhaal niet vanuit haar ogen. Wat betekent dit?
Zijn gidsen zijn allebei Peruanen. Alleen met Peruanen heeft hij een echt contact. Maar hij besluit toch de Franse nationaliteit aan te vragen; Wat betekent dit allemaal? Heerlijk boek.
goedmorgen collega-guerillalezers
live vanuit pag 130: De oude Ricardo mijmert over de veranderingen midden jaren zestig waar boeken en ideeën vervangen werden door muziek en de revolutie door cannabis, popmuziek en het promiscue leven.
Vanuit cultureel oogpunt bezien volgde in die jaren , met de verdwijning van een complete illustere generatie -Mauriac, Camus, Sartre, Aron, Merleau Ponty, Malraux -, een bescheiden terugval, waarbij de maîtres a penser van scheppers veranderden in critici, eerst de structuralisten, zoals Michel Foucault en Roland Barthes, en later de deconstructivisten,van het type Gilles Deleuze en Jacques Derrida, met hun arrogante en esoterische spitsvondigheden, steeds geïsoleerder in hun devote gegoochel met woorden en steeds verder verwijderd van het grote publiek, dat in cultureel opzicht, als gevolg van die ontwikkeling, alleen maar oppervlakkiger werd (84)
Mijn hart gaat uit naar de voorbereidster;). In onze leesgroep is het de gewoonte dat je een boek pas voorstelt nadat je het gelezen hebt en ook nadat het in de bib te verkrijgen is. Dit boek is een zoveelste uitzondering op de regel. Heerlijk leesgroepje.
Enfin Ricardito krijgt nu een nieuwe gids: Juan Barreto die net als Paul wel toegang tot de nieuwe wereld heeft maar er ook niet bijhoort (liminal). Net als Paul sterft hij aan de heersende cultuur.
Ricardito blijft ook hier de observator. Doet mij denken aan Salinger. Uiteraard ontdekt hij het stoute meisje weer in een andere vermomming. Haar vermomming is altijd de aanpassing in het nieuwe systeem, haar onzichtbare kern blijft uiteraard dezelfde. Ricardito doet af en toe mee, maar blijft buiten de hippiecultuur.
Romeo en Julia begint door te schemeren. De context raakt Ricardito en het stoute meisje echter niet. Ricardito laat zich nog meer vernederen. Wat is de betekenis hiervan?
Het stoute meisje lijkt op een picara alleen zien we het verhaal niet vanuit haar ogen. Wat betekent dit?
Zijn gidsen zijn allebei Peruanen. Alleen met Peruanen heeft hij een echt contact. Maar hij besluit toch de Franse nationaliteit aan te vragen; Wat betekent dit allemaal? Heerlijk boek.
dinsdag, oktober 10, 2006
het ongrijpbare meisje
mystory
Goedemorgen collega-guerillalezers
Ik ben aan het ongrijpbare meisje begonnen. 'k was meteen verkocht. Het vertelstandpunt is nieuw voor mij. De oude vertelt niet het verhaal van de jonge Ricardito maar herbeleeft het. Hij neemt ons mee in de beleving. Het vreemde is dat hij opnieuw die jonge man wordt en helemaal vertelt vanuit die beleving. Alleen af en toe komt de oudere man terug aan het woord wanneer hij commentaar geeft op de dictatuur. 'Kort na of voor dit gesprek kwamen de dreigende voorspellingen van oom Ataulfo uit. Op 3 oktober 1968 pleegden de militairen onder leiding van generaal Juan Velasco Alvarado de staatsgreep die een einde maakte aan het democratische bewind van Belaunde Terry, die in ballingschap ging, en werd Peru een nieuwe militaire dictatuur ingesteld die twaalf jaar zou duren '(81). Vargas houdt helemaal niet van de vervreemdingstechniek van Bertold Brecht stelt hij in 'Aan een jonge briefschrijver'. Maar zo'n bedenkingen haalden mij uit het verhaal en maakten voor mij de verteller, de vertelstructuur en de vertelde ruimte zichtbaar. Dit is ons derde boek op rij waarin een matroesjkastructuur zit (Schaduw van de wind, Zafon, en Cloud Atlas (David Mitchell). Wat zegt dat over ons als leesgroep, over de literatuur, de maatschappij? Of heeft het geen betekenis?
De vertelde ruimte is zijn geheugen dat wel ijzersterk is want zoveel details onthouden. Vargas vindt dat je overtuigingskracht creëert door je vorm en dus ook je stijl. Ik heb de details niet gecheckt ( dat moet de voorbereidster maar doen;). Geven die details mij de indruk dat het een echte herinnering is? 'Kort na of voor het gesprek' is voor mij een overtuigende herinnering. Herinneringen zijn toch vaak doorweven met twijfel, hoe was het ook weer. Maar bij Ricardito zitten ze blijkbaar in zijn geheugen gegrift. Welke betekenis heeft dit?
De jonge Ricardito is duidelijk een liminal personage (Turner, 1995) : hij is een wees, een immigrant, het ogenschijnlijke liefje, de niet-revolutionair, de onzichtbare en geminachte minnaar, een vertaler, en leeft in het geheugenlandschap van de oudere Ricardito. Het straffe is dat hij helemaal niet wil veranderen en dat dat hetgene is wat Paul en het stoute meisje hem verwijten. Het stoute meisje ontpopt zich telkens in een andere gedaante. Terwijl de oudere Ricardito vanuit een interne matroesjka vertelt, creëert het stoute meisje telkens een andere externe matroesjka. Totnogtoe heeft Ricardito de echte matroesjka niet kunnen vinden. Bestaat dit wel? Bestaat authenticiteit wel of zijn die verschillende metamorfosen haar authenticiteit? Of is er niet meer dan de 'performances'? Ook het stoute meisje en de oude Ricardito zijn liminal personages.
Het herinneringslandschap is er eentje bevolkt door culturele iconen Pablo Neruda, André Breton, Jean Cocteau en verwijst ook naar een reeks Spaansschrijvende auteurs waarvan ik nog nooit gehoord heb. Hij verwijst naar 'huwelijksmateries' (Neruda) en l' education sentimentale' (Flaubert): ik heb ze nog niet gelezen. Ook dat culturele landschap gooit mij uit het verhaal. Ik heb het gevoel van te weinig erudiet te zijn om het verhaal volledig te kunnen beleven. Ook de politieke achtergrond is mij onbekend (ook iets voor de voorbereidster hoop ik).
De herinnering wordt opgeroepen zonder commentaar te geven. Droge en meedogenloze humor krijg je hierdoor in de gaten van dit verhaal: bv wanneer Ricardito het stoute meisje meeneemt naar het hondenkerkhof.
De parallellie tussen de 'liefdesrelatie' en het vuur van de revolutionair wordt duidelijk uitgewerkt, maar hier verwacht ik dat Vargas nog iets mee gaat doen. Dit was het vanaf pagina 81.
Goedemorgen collega-guerillalezers
Ik ben aan het ongrijpbare meisje begonnen. 'k was meteen verkocht. Het vertelstandpunt is nieuw voor mij. De oude vertelt niet het verhaal van de jonge Ricardito maar herbeleeft het. Hij neemt ons mee in de beleving. Het vreemde is dat hij opnieuw die jonge man wordt en helemaal vertelt vanuit die beleving. Alleen af en toe komt de oudere man terug aan het woord wanneer hij commentaar geeft op de dictatuur. 'Kort na of voor dit gesprek kwamen de dreigende voorspellingen van oom Ataulfo uit. Op 3 oktober 1968 pleegden de militairen onder leiding van generaal Juan Velasco Alvarado de staatsgreep die een einde maakte aan het democratische bewind van Belaunde Terry, die in ballingschap ging, en werd Peru een nieuwe militaire dictatuur ingesteld die twaalf jaar zou duren '(81). Vargas houdt helemaal niet van de vervreemdingstechniek van Bertold Brecht stelt hij in 'Aan een jonge briefschrijver'. Maar zo'n bedenkingen haalden mij uit het verhaal en maakten voor mij de verteller, de vertelstructuur en de vertelde ruimte zichtbaar. Dit is ons derde boek op rij waarin een matroesjkastructuur zit (Schaduw van de wind, Zafon, en Cloud Atlas (David Mitchell). Wat zegt dat over ons als leesgroep, over de literatuur, de maatschappij? Of heeft het geen betekenis?
De vertelde ruimte is zijn geheugen dat wel ijzersterk is want zoveel details onthouden. Vargas vindt dat je overtuigingskracht creëert door je vorm en dus ook je stijl. Ik heb de details niet gecheckt ( dat moet de voorbereidster maar doen;). Geven die details mij de indruk dat het een echte herinnering is? 'Kort na of voor het gesprek' is voor mij een overtuigende herinnering. Herinneringen zijn toch vaak doorweven met twijfel, hoe was het ook weer. Maar bij Ricardito zitten ze blijkbaar in zijn geheugen gegrift. Welke betekenis heeft dit?
De jonge Ricardito is duidelijk een liminal personage (Turner, 1995) : hij is een wees, een immigrant, het ogenschijnlijke liefje, de niet-revolutionair, de onzichtbare en geminachte minnaar, een vertaler, en leeft in het geheugenlandschap van de oudere Ricardito. Het straffe is dat hij helemaal niet wil veranderen en dat dat hetgene is wat Paul en het stoute meisje hem verwijten. Het stoute meisje ontpopt zich telkens in een andere gedaante. Terwijl de oudere Ricardito vanuit een interne matroesjka vertelt, creëert het stoute meisje telkens een andere externe matroesjka. Totnogtoe heeft Ricardito de echte matroesjka niet kunnen vinden. Bestaat dit wel? Bestaat authenticiteit wel of zijn die verschillende metamorfosen haar authenticiteit? Of is er niet meer dan de 'performances'? Ook het stoute meisje en de oude Ricardito zijn liminal personages.
Het herinneringslandschap is er eentje bevolkt door culturele iconen Pablo Neruda, André Breton, Jean Cocteau en verwijst ook naar een reeks Spaansschrijvende auteurs waarvan ik nog nooit gehoord heb. Hij verwijst naar 'huwelijksmateries' (Neruda) en l' education sentimentale' (Flaubert): ik heb ze nog niet gelezen. Ook dat culturele landschap gooit mij uit het verhaal. Ik heb het gevoel van te weinig erudiet te zijn om het verhaal volledig te kunnen beleven. Ook de politieke achtergrond is mij onbekend (ook iets voor de voorbereidster hoop ik).
De herinnering wordt opgeroepen zonder commentaar te geven. Droge en meedogenloze humor krijg je hierdoor in de gaten van dit verhaal: bv wanneer Ricardito het stoute meisje meeneemt naar het hondenkerkhof.
De parallellie tussen de 'liefdesrelatie' en het vuur van de revolutionair wordt duidelijk uitgewerkt, maar hier verwacht ik dat Vargas nog iets mee gaat doen. Dit was het vanaf pagina 81.
maandag, oktober 09, 2006
beste leesclublezers
Goedemorgen collega-guerillalezers
Is het niet heerlijk om uit je vel te kunnen springen? Geef toe : rond je vijftigste zit het ook niet meer zo strak. Dus wij kunnen iets sneller springen. Twee uur heb ik bij de kapper gezeten, twee uur! En Halil maar draaien?Ik laat het niet verven... doe liever iets anders in mijn verlengde weekends. Ik heb net mijn tuin winterklaar gemaakt: allez mijn tuinkamer. Ik heb de hortensia's afgeknipt en wat chrysanten, asters en heide geplant, wat onkruid gewied. Herfst: mijn favoriete seizoen: rustig bedeesd, laat je binnen en buiten genieten. Kopje koffie (Java deze keer) en mijn zelfgebakken clafoutis (appel-kaneel). De dagen beginnen te korten, de boeken beginnen te dagen.
Literatuurbijlages lees ik nog, maar met de grootste weerzin: puur commerciële prietpraat. Ik vraag mij af wanneer wij eens een krant met visie gaan krijgen die een lezersbijlage publiceert. Dan gaat het tenminste over literatuur en hebben echte lezers er iets aan. Zoals in The Guardian of The New York Times. Daar zitten nog lezers.
Wat! Een simpele lezer kan literatuur niet onderscheiden van een roddelverhaaltje. Wie heeft dat bedacht? En waarom? Eens kijken: wanneer vind ik iets goed?
Een goed boek creëert verbondenheid met mezelf, laat mij een werkelijkheid op een andere manier beleven. Een goed boek is ingebed in de literatuur en combineert vorm en inhoud op een originele wijze. In een goed boek wordt met taal gespeeld, je herleest, monkelt, schrijft het over.Een goed boek verlost de maatschappij van haar zelfingenomenheid. 'Nu jij', zou mijn bonma in het Sinttruidens zeggen. 'Eat your heart out', volgens mijn metekind, een prachtige puber van 16, grappiger dan alle huidige cabaretiers in Vlaanderen en omstreken. Enfin, ik noem het guerillalezen.
Guerillalezen is gaan voor je eigen leesplezier, je eigen culturele autonomie, je eigen coherentie vormgeven.
Op mijn leestafel nu liggen drie boeken van Mario Vargas LLosa:
Aan een jongen romanschrijver. De cultuur van de vrijheid. Het ongrijpbare meisje.
Daarnaast wacht Nick Hornby: The completete Polysyllabic Spree
En als tussendoortje lees ik Alexander McCall Smith: Portuguese Irregular Verbs.
Wat ligt er op jouw tafel?
Is het niet heerlijk om uit je vel te kunnen springen? Geef toe : rond je vijftigste zit het ook niet meer zo strak. Dus wij kunnen iets sneller springen. Twee uur heb ik bij de kapper gezeten, twee uur! En Halil maar draaien?Ik laat het niet verven... doe liever iets anders in mijn verlengde weekends. Ik heb net mijn tuin winterklaar gemaakt: allez mijn tuinkamer. Ik heb de hortensia's afgeknipt en wat chrysanten, asters en heide geplant, wat onkruid gewied. Herfst: mijn favoriete seizoen: rustig bedeesd, laat je binnen en buiten genieten. Kopje koffie (Java deze keer) en mijn zelfgebakken clafoutis (appel-kaneel). De dagen beginnen te korten, de boeken beginnen te dagen.
Literatuurbijlages lees ik nog, maar met de grootste weerzin: puur commerciële prietpraat. Ik vraag mij af wanneer wij eens een krant met visie gaan krijgen die een lezersbijlage publiceert. Dan gaat het tenminste over literatuur en hebben echte lezers er iets aan. Zoals in The Guardian of The New York Times. Daar zitten nog lezers.
Wat! Een simpele lezer kan literatuur niet onderscheiden van een roddelverhaaltje. Wie heeft dat bedacht? En waarom? Eens kijken: wanneer vind ik iets goed?
Een goed boek creëert verbondenheid met mezelf, laat mij een werkelijkheid op een andere manier beleven. Een goed boek is ingebed in de literatuur en combineert vorm en inhoud op een originele wijze. In een goed boek wordt met taal gespeeld, je herleest, monkelt, schrijft het over.Een goed boek verlost de maatschappij van haar zelfingenomenheid. 'Nu jij', zou mijn bonma in het Sinttruidens zeggen. 'Eat your heart out', volgens mijn metekind, een prachtige puber van 16, grappiger dan alle huidige cabaretiers in Vlaanderen en omstreken. Enfin, ik noem het guerillalezen.
Guerillalezen is gaan voor je eigen leesplezier, je eigen culturele autonomie, je eigen coherentie vormgeven.
Op mijn leestafel nu liggen drie boeken van Mario Vargas LLosa:
Aan een jongen romanschrijver. De cultuur van de vrijheid. Het ongrijpbare meisje.
Daarnaast wacht Nick Hornby: The completete Polysyllabic Spree
En als tussendoortje lees ik Alexander McCall Smith: Portuguese Irregular Verbs.
Wat ligt er op jouw tafel?
Abonneren op:
Reacties (Atom)