Book Lover
Ok zit helemaal in het boek, wat ik zelf raar vind. In het begin geraakte ik niet in het boek. De afwezige vader die hen wel trakteerde op prachtige entertainment uitstapjes, de alcoholiste-moeder die hen meesleurde naar de huizen van schrijvers, citeerde uit hun werken terwijl haar twee dochters met hun stiekem meegesmokkelde barbies speelden. De dochters naar schrijfsters genoemd. Te veel.
Dora was genoemd naar Eudora Welty die The Optimist's Daughter geschreven heeft. Heb gecheckt of ze bestaat, tot mijn grootste schaamte: http://www.olemiss.edu/depts/english/ms-writers/dir/welty_eudora/
Zij heeft ook 'One writer's beginnings' en On Writing'geschreven. Haar basis thema is de intieme en vaak vreemde relaties binnen een gezin. Zij fotografeerde ook, maar zij verkoos woorden als haar eerste medium omdat zij
“felt the need to hold transient life in words—there’s so much more of life that only words can convey.... The direction my mind took was a writer’s direction from the start” (OWB 85).
Welty verbindt fotografische narratieve technieken met haar schrijfstijl: vanop een afstand beginnen en dan dichterbij komen en dan naar het centrale thema getrokken worden. Hm dat legt misschien uit waarom ik mij in die observatorrol gepositioneerd voelde. Irriteerde mij. Je krijgt het gevoel naar een beschreven foto te kijken. Welty vindt het belangrijk om een stem te vinden, ze luistert en ze observeert. Ze heeft blijkbaar hele grappige boeken geschreven. Welty vertelde niets over haar persoonlijk leven en poneerde dat het fictiewerk alle antwoorden levert. In 'The Golden Apples' gaat zij dieper in op de relatie tussen het beschermde individu en de gesloten gemeenschap. De vorm ligt tussen de roman en het kortverhaal. Door de verhalen met elkaar te verbinden zien we hoe verschillende individuen met eenzaamheid omgaan in de loop der jaren en in een iets grotere gemeenschap.
Welty lists the “main families” of Morgana as a preface to the book, inviting us to consider individuals within families, and families within communities. Dat is hier herhaald.
De hoofdvraag die Welty in heel haar carrière zich stelt, is: kan een beschermd leven ook een leven van uitdagingen zijn? Een velige gemeenschap heeft een lichte en een donkere kant; veilig verus verstikkend. Je ontsnapt dit dualism door zelfbewustzijn. Zij onderzoekt het plezier en de beperkingen van een leven onder de micrscopische blik van je medemensen.
http://art-bin.com/art/or_weltypostoff.html Link naar Why I Live at the P.O. en waarom Steve Dorner zijn e-mail programma naar haar vernoemde.
The New York Times heeft een hele sectie over Eudora Welty.
http://www.nytimes.com/books/98/11/22/specials/welty.html?_r=2&oref=slogin. Met audio specials van 'A Worn Path' wat het perfectste kortverhaal is volgens Alice Munro.
Nu, een echte book lover kan voor een collega-lezer de wereld van goeie schrijvers openen; ik zou bijna zeggen ontsluiten. Dit boek kan voor mij al niet meer stuk: het ontdekken van een nieuwe originele schrijver maakt een lezer gelukkig.
De verbeelding en de droom zijn volgens haar betekenisgevers. Het boek eens herlezen. Ik heb het namelijk al uit.
