Wepion opnieuw

Hoe reageer je wanneer je een boek niet leuk vindt? Gisteren ben ik gestopt met mijn ergernis omdat ikmij nog zeer goed kon herinneren hoe ellendig ik mij in Wepion voelde. Ook ik had een slecht boek voorgesteld Mira en nog iemand van Frederickson. Heb nooit meer iets van haar gelezen. OOk ik had het thema als reden van voorstelling voor leesgroep gegeven, maar het mocht niet baten. Gisteren hoorde ik Greet uitleggen dat het toch goed was dat je zo'n boek leest omdat je je dan kunt verbeelden dat het leven van je studenten er waarschijnlijk niet altijd even rooskleurig uitziet. Wij hebben dan ook wel verteld over de pijnlijke verhalen van de studenten en hebben we ons zelfs afgevraagd waarom er geen screening gedaan wordt vooraleer je ouder (ma en pa) mag worden. Het sociale systeem of gebrek daaraan werd als oorzaak aangewezen. Dus we zijn wel even sociaalvoelend geweest.
Maar we hebben evengoed het boek neergesabeld. Toch vond ik dat jouw pleidooi voor laagdrempeligheid om zo'n harde waarheid te vertellen, waardevol is. Het boek is bovendien nog altijd populair want je kon het nog kopen in de boekhandel. Dat wil wat zeggen met een levensduur van gemiddeld enkele maanden in de boekhandel voor nieuwe titels. In de bib was het ook telkens uitgeleend.
We vonden het een boek van gemiste kansen: meoder-dochterrelatie, koffertjes, versnipperde brieven: had mooi kunnen zijn.
Jouw poging om ons voor een gezin te laten kiezen, kende weinig succes. We zouden ons niet onderdompelen in deze materie.

Is er een juiste manier om zo'n boek te kraken. Ik voelde het indertijd aan alsof ik gekraakt werd. Ik had zin om te vragen of jullie me nog wel mochten? Ik voelde mij afgekeurd en vervloekte het boek. Nooit heb ik nog een boek voorgesteld omdat het zo'n interessant thema is. En eigenlijk begrijp ik dat ook wel. Er zijn vele manieren om een thema bespreekbaar te maken maar blijkbaar niet via een docufictie gecamoufleerd als roman, en niet in de leesgroep.
Kunst doet je overleven in moeilijke situaties: het is door haar artisticiteit dat ze de moeilijke tijden doorstaan heeft. Ik weet niet of ik met deze stelling/interpretatie akkoord ga.
Kunst onttrekt je van de realiteit en dat kan je leven schaden (wat Ingrid zichzelf en haar dochter aandoet). Je kunt dissociëren en kunst creëren of je vervormt de werkelijkheid zodat je van een moordenares in een misstap van het gerechtelijk apparaat verandert. Zijn dit positieve functies?
Het is toch belangrijk dat we ook boeken van een mindere kwaliteit lezen. We zien dan pas hoe goed andere boeken geschreven zijn. Extremely loud en incredibly close, steekt hier kop en schouders bovenuit.

witte oleander

Hallo LG
Marleen heeft me het boek afgelopen week binnengebracht maar dat mocht niet baten. Heb tegen de klok moeten lezen om het gelezen te krijgen. Hoe is het met je vijftig en eerste dag. Had in Torquay drie kaarten gekocht: Middle Age is when your broad mind and your narrow waste change places en eentje met Growing old is compulsory, growing up optional. Die hebben het dus niet gehaald.
Witte Oleander van Janet Fitch heb ik in vertaling gelezen, is uitgegeven door de Bezige Bij (2002) en kan pronken met een Oprah Winfrey commentaar: 'Dit is een van de mooiste en aangrijpendste romans die ik in lange tijd heb gelezen.' Succes verzekerd.
Ik zou het niet uitgelezen hebben mocht het niet voorgesteld zijn. Ik heb me eindeloos geërgerd aan de clichés, de ongeloofwaardigheid van het vertelpersonage, de voorspelbare structuur,en het ongelooflijk irritante name dropping. Astrid is het beste argument tegen encyclopedisch kennisonderwijs. Ik begrijp dat zij een Dickensiaans universum heeft willen creëren van de zelfkant van Usa in de twintigste eeuw en dat de aanklacht waarschijnlijk belangrijker was dan de literatuur. Hoewel de aanklacht zou veel scherper zijn mocht het goed geschreven zijn...
In mijn zwarte boekje heb ik drie velletjes vol met citaten die mij opstandig maakte.
Alles is zo overduidelijk:
' ik las Lolita maar die man leek helemaal niet op Ray (132),
Moet je je weer aan de eerste de beste persoon hechten die je een klein beetje aandacht geeft (173)
zo ongloofwaardig (beginnende puber, getraumatiseerd)
De auto glansde als de flanken ve man, zacht en gespierd, soepel. Ik had wel op de motorkap willen gaan liggen, waarschijnlijk zou ik alleen al door erop te gaan liggen kunnen klaarkomen, dacht ik (137)
zo cliché
Woorden waar de wimpers ve oordeel achteraan wapperden (142)
Logisch. Ik was een onbeschreven blad, iedereen kon erop invullen wat hij wilde (154)
zo betekenisloos
Onder het bed sijpelde een donkere stroom de nacht binnen. De ongelezen brieven van mijn moeder, glibberig van de leugens, dobberden en deinden als het wrakhout ve enorme schipbreuk dat nog jaren nadat het lijnschip was gezonken aan land bleef spoelen. Ik zou geen woorden meer toestaan (347) (goed zo!)
Moeder is cliché en natuurlijk de mierzoete omzwaai (juk).
ben nog niet klaar tot zo