Hallo LG
Marleen heeft me het boek afgelopen week binnengebracht maar dat mocht niet baten. Heb tegen de klok moeten lezen om het gelezen te krijgen. Hoe is het met je vijftig en eerste dag. Had in Torquay drie kaarten gekocht: Middle Age is when your broad mind and your narrow waste change places en eentje met Growing old is compulsory, growing up optional. Die hebben het dus niet gehaald.
Witte Oleander van Janet Fitch heb ik in vertaling gelezen, is uitgegeven door de Bezige Bij (2002) en kan pronken met een Oprah Winfrey commentaar: 'Dit is een van de mooiste en aangrijpendste romans die ik in lange tijd heb gelezen.' Succes verzekerd.
Ik zou het niet uitgelezen hebben mocht het niet voorgesteld zijn. Ik heb me eindeloos geërgerd aan de clichés, de ongeloofwaardigheid van het vertelpersonage, de voorspelbare structuur,en het ongelooflijk irritante name dropping. Astrid is het beste argument tegen encyclopedisch kennisonderwijs. Ik begrijp dat zij een Dickensiaans universum heeft willen creëren van de zelfkant van Usa in de twintigste eeuw en dat de aanklacht waarschijnlijk belangrijker was dan de literatuur. Hoewel de aanklacht zou veel scherper zijn mocht het goed geschreven zijn...
In mijn zwarte boekje heb ik drie velletjes vol met citaten die mij opstandig maakte.
Alles is zo overduidelijk:
' ik las Lolita maar die man leek helemaal niet op Ray (132),
Moet je je weer aan de eerste de beste persoon hechten die je een klein beetje aandacht geeft (173)
zo ongloofwaardig (beginnende puber, getraumatiseerd)
De auto glansde als de flanken ve man, zacht en gespierd, soepel. Ik had wel op de motorkap willen gaan liggen, waarschijnlijk zou ik alleen al door erop te gaan liggen kunnen klaarkomen, dacht ik (137)
zo cliché
Woorden waar de wimpers ve oordeel achteraan wapperden (142)
Logisch. Ik was een onbeschreven blad, iedereen kon erop invullen wat hij wilde (154)
zo betekenisloos
Onder het bed sijpelde een donkere stroom de nacht binnen. De ongelezen brieven van mijn moeder, glibberig van de leugens, dobberden en deinden als het wrakhout ve enorme schipbreuk dat nog jaren nadat het lijnschip was gezonken aan land bleef spoelen. Ik zou geen woorden meer toestaan (347) (goed zo!)
Moeder is cliché en natuurlijk de mierzoete omzwaai (juk).
ben nog niet klaar tot zo
Marleen heeft me het boek afgelopen week binnengebracht maar dat mocht niet baten. Heb tegen de klok moeten lezen om het gelezen te krijgen. Hoe is het met je vijftig en eerste dag. Had in Torquay drie kaarten gekocht: Middle Age is when your broad mind and your narrow waste change places en eentje met Growing old is compulsory, growing up optional. Die hebben het dus niet gehaald.
Witte Oleander van Janet Fitch heb ik in vertaling gelezen, is uitgegeven door de Bezige Bij (2002) en kan pronken met een Oprah Winfrey commentaar: 'Dit is een van de mooiste en aangrijpendste romans die ik in lange tijd heb gelezen.' Succes verzekerd.
Ik zou het niet uitgelezen hebben mocht het niet voorgesteld zijn. Ik heb me eindeloos geërgerd aan de clichés, de ongeloofwaardigheid van het vertelpersonage, de voorspelbare structuur,en het ongelooflijk irritante name dropping. Astrid is het beste argument tegen encyclopedisch kennisonderwijs. Ik begrijp dat zij een Dickensiaans universum heeft willen creëren van de zelfkant van Usa in de twintigste eeuw en dat de aanklacht waarschijnlijk belangrijker was dan de literatuur. Hoewel de aanklacht zou veel scherper zijn mocht het goed geschreven zijn...
In mijn zwarte boekje heb ik drie velletjes vol met citaten die mij opstandig maakte.
Alles is zo overduidelijk:
' ik las Lolita maar die man leek helemaal niet op Ray (132),
Moet je je weer aan de eerste de beste persoon hechten die je een klein beetje aandacht geeft (173)
zo ongloofwaardig (beginnende puber, getraumatiseerd)
De auto glansde als de flanken ve man, zacht en gespierd, soepel. Ik had wel op de motorkap willen gaan liggen, waarschijnlijk zou ik alleen al door erop te gaan liggen kunnen klaarkomen, dacht ik (137)
zo cliché
Woorden waar de wimpers ve oordeel achteraan wapperden (142)
Logisch. Ik was een onbeschreven blad, iedereen kon erop invullen wat hij wilde (154)
zo betekenisloos
Onder het bed sijpelde een donkere stroom de nacht binnen. De ongelezen brieven van mijn moeder, glibberig van de leugens, dobberden en deinden als het wrakhout ve enorme schipbreuk dat nog jaren nadat het lijnschip was gezonken aan land bleef spoelen. Ik zou geen woorden meer toestaan (347) (goed zo!)
Moeder is cliché en natuurlijk de mierzoete omzwaai (juk).
ben nog niet klaar tot zo
Geen opmerkingen:
Een reactie posten