Book Lover

mystory
Goedemorgen GL
ben zo blij dat mijn blogje opnieuw werkt. Of beter dat ik mijn blogje beter begrijp:). In Waterstone's heb ik voorbije zomer mij weer volledig laten gaan. Ik begin te vermoeden datdat één van de redenen is waarom ik altijd naar GB ga: de boekenwinkels zijn daar een beleving op zich of met een knipoog naar Borges: ze zijn een voorsmaakje van de hemel. Met zijn citaat -'I have always imagined that Paradise will be a kind of library (Jorge Luis Borges 1899-1986) begint Book Lover: a novel (Jennifer Kaufman&Karen Mack, 2006). Op de achterflap belooft de uitgever mij 'whose unique voice combines a wry wit and vulnerability as she navigates the road between reality and fiction ... shutting the door on the outside world until she emerges strong enough to face her problems. Hm.
Herken ik dit? Een unieke verstelstem behoort wel tot één van de belangrijkste criteria om in een boek te kunnen wegkruipen voor mij althans. Een verteller die irriteert, of de betweter uithangt of je verleidt of die jou zijn visie wil aanpraten: als hij maar reactie oproept. Wrange, droge humor, ja daar kan ik van genieten en ik bezondig mij er ook wel eens aan, hoewel, ik ken andere experten in dit domein... Kwetsbaarheid: ja ik voel mij enorm kwetsbaar en ja ik gebruik literatuur om te verdwijnen uit die harde wereld en om kwetsbaar te kunnen zijn zonder je daarom te hoeven verdedigen. Straffer zelfs, in literatuur ga ik op zoek naar gelijkaardige kwetsbaren, zoek ik herkenning en verbondenheid. Pendel ik tussen fictie en de werkelijkheid? Waarschijnlijk. Hoewel de werkelijkheid. Ik vind het gemakkelijker om te definiëren wat fictie en literatuur zijn dan om te bepalen wat werkelijkheid is. Wat is dat werkelijkheid en in het verlengde daarvan objectiviteit? Literatuur en subjectiviteit zijn veel transparanter. Enfin, gebruik ik literatuur om mijn problemen onder ogen te durven zien? Ik vind dat een heel interessante vraag. Mag ik bijvoorbeeld overdag lezen? Tijdens de zogenaamde echte werkuren? Als lezen van literatuur een belangrijke bijdrage levert tot het begrijpen van het leven, dan zou ik zeggen dat we voor iedereen een verplicht uurtje of zeven mogen inrichten. Lezen wordt in mijn hoofd nog altijd verbonden met luiheid, ontspanning,niet productief. Blijkbaar vind ik nog altijd dat ik mij moet verontschuldigen voor mijn lezen: lezers zijn saai. Wat kun je ermee kopen? Anderzijds voel ik dat lezen van echte literatuur voor mij een diepe behoefte is, dat ik enorm kan genieten van een boek, dat ik volledig mij kan verplaatsen in die opgeroepen wereld en dat ik daarna onze wereld met andere ogen kan bekijken. Wanneer ik met vakantie ga, dan kies ik altijd afgelegen plekken in de natuur : wandelen, fietsen, koken en lezen. Naar een theatervoorstelling of naar een museum ga ik nog, maar een andere attractie, stad bezoeken: het spreekt mij niet meer aan. Leer ik uit literatuur? Ik leef mij in, alleszins. Maar het is natuurlijk een gemakkelijk inleven: je hoeft niets te doen. Ik herinner me ook nog dat ik compleet van de kaart was, nadat ik Stad der blinden van Samaranch gelezen had. Ik heb nog altijd het gevoel dat ik het boek niet volledig begrepen heb. Maar de agressiviteit van de mensen die liever tot het meest mensonwaardige gaan dan een de deskundigheid van de ander te erkennen, die die leider alleen maar willen volgen als zij één van hen is en die dat continu in vraag stellen. Ik heb zitten bibberen toen en eigenlijk overvalt mij dat gevoel van beklemming nu nog. Ik heb het boek gelezen toen het pas vertaald was!!!De positie van de verteller was wat mij zo overstuur maakte denk ik nu. Ik ga het boek nog eens lezen. Gelukkig zit het in mijn bibliotheek.
Terug naar Book Lover. Op de cover staat een stapeltje boeken met een opengedraaide lippenstift en een flesje jasmijn parfum. De boeken zijn Lady Chatterley's Lover van D.H.Laurence, Wuthering Heights van Emily Bronte, Rebecca van Daphne du Maurier en Madame Bovary van Flaubert. Rebecca staat op zijn kop. De drie andere boeken heb ik wel gelezen. De covers van die boeken hebben allemaal bloemmotieven. Ik geloof niet dat ik één boek in mijn bibliotheek heb met bloemmotief. Ik hou wel van bloemen maar dan in de tuin of in de natuur. En voor degenen die mij goed kennen: ik ben een echte geurfreak, bijzonder gevoelig voor geuren. Enfin de cover en achterflap brachten mij in verwarring: de betere chick lit? een verderfelijk marketingboek, een goedkoop meedeinen op de hype rond fictionaliseren van het literatuurbedrijf? De ambivalentie was echet genoeg om het aan mijn stapeltje boeken van 3 voor de prijs van twee te leggen. En nu ben ik dus begonnen aan mijn 'stukje' hemel.
Het boek begint met een voorwoord! Dora, Virginia en hun moeder zijn net van een 9 meter hoge brug gedonderd en liggen op hun kop in een modderige rivier. De oudere zus Virginia(10 jaar) is een deel van een voorste tand kwijt, wil wenen en is bang. De moeder is mentaal afwezig, geen gevoel voor realiteit, maar de kalmte in persoon. Terwijl ze langzamm wegzinken in de modder, vraagt zij aan haar twee dochters: "Do you think you girls can push open the doors (pag 1)?"Dora (7) verbeeldde zich dat zij in een klein houten roeibootje zou terechtkomen en dat zij dan zouden weg drijven. "and I, as usual, was completely detached - a knack I have since perfected in order to deal with life's crushing disappointments or precarious entanglements" (3), aldus Dora. Kleine Dora is ook degene die zus en moeder geruststelt en aan haar vaders reactie denkt.
Ik slikte toen ik deze karaktertekening las: verbeelding, dissociatie, overzicht bewaren en de volwassen rol opnemen. Ja ook ik ben een book lover.