Met ons gaat het goed. Arno Geiger

Dit boek zou ik niet voorstellen voor de leesgroep: het is te zwartgallig maar ook te cerebraal. Het boek past zeker in een literair-historisch overzicht en in een educatieve context. Geiger wordt immers de beste Duitstalige auteur van 2005 genoemd.Wie dus Duitse literatuur studeert, kan niet om hem heen. Wie de effecten van een oorlog nagaat, kan dit boek eventueel ook lezen. Als het echter over kwalitatieve literatuur gaat, dan vind ik dat hij te weinig diepgang bereikt, te weinig vernieuwend is, te veel vertelt en te weinig oproept of toont. Zijn postmoderne structuur benut hij te weinig, zijn personages, plaats, tijd leven niet. Goede literatuur overstijgt de dichotomie tussen vorm en inhoud, hypermediacy en immediacy, tussen suspension of disbelief en Verfremdungseffekt en daar slaagt Geiger niet in.

Ik weet dat uitgeverijen boeken moeten verkopen en dat familiegeschiedenissen, oorlogsverhalen populaire genres zijn en dus goed verkopen. Alleen had ik zo’n dominant commerciële strategie niet van de Bezige Bij verwacht. Wat is de verantwoordelijkheid van een uitgeverij nog tov de lezer, de literatuur?

Ik stel ook in vraag of wij nog nood hebben aan nationalistische prijzen (een beetje cynisch voor dit verhaal, trouwens). De relatie tussen nationaliteit en literatuur, nationaliteit en lezer lijkt mij voorbijgestreefd. Goede literatuur kent geen grenzen en echte lezers behoren tot literatuurland : een gebied dat zich niet door geografische anekdotiek laat vangen.