GL
echt toneelstuk
is dit speelbaar én zou men er naar toe gaan?
Patricia Huion
15 maart 2006
‘Ouw dozen in’t Outroze’
met dank aan Marieke Huion voor het uittikken van mijn onleesbaar handschrift. Moed en volharding kennen vele gedaantes en contexten!
Salon: leren fauteuils, gegroepeerd, groen of donkerbruin, er hangt kunst aan de muur, beeldjes en verse bloemen, geurkaarsjes
Biljartzaal: pooltafel met filmaffiches, gemakkelijke zetels
Zwembad: vooraan blauw, achteraan een tekening op tegeltjes van Frida Kahlo. Allemaal relaxstoelen.
Kelder: helemaal grijs
Louisa: decorateur-generaal. (73-25j.) Altijd op jacht. Heeft een goede relatie met man achter de rug, is moeder van 2 zonen en heeft 3 kleinkinderen. Gebroken hart door heterovrouw? Heeft haar eigen fruitwinkel gehad (rode bordjes met wit vierkantje).
Olga: de feministe. (72-51j.) Is verbitterd, heeft drie relaties achter de rug, en heeft nu een platonische relatie, geen kinderen, werkte op een advocatenkantoor, tekstboeklesbo
Anna: zangeres. (78-34j.) Heeft haar partner Irma verloren aan kanker, heeft de 2 kinderen van haar partner opgevoed en zo heeft ze 2 dochters en 4
kleinkinderen.Zij bleef thuis, leeft in het verleden.
Gina: (70-30j.) Gortdroge humor, getrouwd met Roos, de tuinvrouw. Heeft altijd administratief werk gedaan. Heeft voor haar ouders gezorgd tot haar 40ste .
Roos: tuinvrouw. (65-47j.) Gaf wiskunde, heeft 31 jaar geleden een relatie gehad met een vrouw die zelfmoord gepleegd heeft, zeer zachtaardig, financieel experte, zwart pak met witte stippen
Ché: verpleegster.(30-16) Werkt voltijds in het rusthuis, is verliefd op Friedl .
Friedl: psychiater. (40-25) Runt het rusthuid, heeft een relatie aangegaan met één van haar patiënten (Beverly). Toen ze de relatie wou verbreken, werd ze
aangeklaagd voor misbruik en geschorst voor 6 maanden.Volledig gekleurd
badpak.
Andreas: (70-90) Heeft het bouwbedrijf van haar man Jo gerund. Is zeer
handig.Financieel experte. Verliefd geweest op een alcoholiste (Angèle) die nu in een gesloten inrichting zit. Heel zwart badpak. Jo is tien jaar dood.
2
vrijdag, november 24, 2006
La Nina Mala: fini
La Nina Mala blijft in je geheugen hangen. Ik ben blijven nadenken over de relatie tussen werkelijkheid en fictie. Gebruik ik literatuur als golfbreker? Absoluut. Is dit boek een golfbreker? Ja, ik heb veel nagedacht over de vergankelijkheid van de werkelijkheid en de tijdloosheid van de literatuur. In mijn jachtig leven creëert literatuur eilandjes van stilte. La Nina is ook een reis naar onthechting en sinds Siddhartha en Steppenwolf ben ik daarnaar op zoek. Ricardito groeit ook in zijn schrijverschap maar blijft steeds een buitenstaander. OOk dat gevoel herken ik sterk. Noch met het brave jongetje, noch met het stoute meisje kon ik mij identificeren. Ik geraakte ondergedompeld door de structuur, de herhaling had iets hypnotiserends, bezwerends. Op een dieperliggend niveau stelde La Nina mij gerust: je hoeft geen angst te hebben om alles los te laten. Ik heb het boek 's avonds gelezen en in hoofdstukken, vaak moest ik mij bedwingen om niet twee hoofdstukken ineens te lezen. Maar ik had het gevoel dat mocht ik het sneller lezen, ik de essentie zou missen. La Nina krijgt een prominente plaats in mijn bibliotheek. Ik weet zeker dat ik het na een paar jaar opnieuw ga lezen en er weer helemaal ingezogen ga worden.
donderdag, november 23, 2006
book lover: fini
Vind ik het een goed boek: het leest gemakkelijk, gaat over thema's die mij raken, heeft een romantische plot met een knipoog, geloofwaardig karakter, ook iemand die ik in mijn vriendenkring zou willen, ze is heel erg belezen en eigengereid, heeft een goed hart toch voor het arme verwaarloosde meisje en de onbegrepen, ondergewaardeerde moeder. Voor elk wat wils blijkbaar. The good and the bad guy.Goedkope psychologie, geen gelaagd en zeker geen stilistisch sterk verhaal. Humor had pittiger gemogen. Onderzoek over lezers zit niet in het verhaal verweven. Heb doorgelezen omdat het weinig inspanning kostte en omdat de citaten en de verwijzingen naar andere boeken mij nieuwsgierig maakte. Had al op pag 12 door wie the good guy zou zijn. Cover, achterflap en titel hebben mij niet misleid.Eerlijk en lekker ontspannend boek dus
Kaufman Jennifer,Mack Karen (2006).Book Lover. A novel. London:HarperCollinsPublishers
Kaufman Jennifer,Mack Karen (2006).Book Lover. A novel. London:HarperCollinsPublishers
book lover: leesgroep
Frankly, I'm not a huge fan of this whole phenomenon of book clubs, although the concept is appealing - deep and incisive conversations on the merits of a certain turn of a phrase or an unexpected plot twist. But nobody I know reads the same books I do. They read self-helps and thrillers and bios of movie stars. There's no end to the crap that's around. This same crap is made into movies and pretty soon they won't even read the crap anaymore. So joining one of my friends'book clubs is out.
I have this fanatsy book club in my mind where other people feel as passionately as I do about reading. As if it wre a really good kiss. The sheer pleasure and intimacy of having a relationship with a novelist and all the characters is transcendent - even sensual. Certain passages keep resonating in my head long after I've closed the book, and I often can't wait to get back to the story, as if it were a secret lover.
When I tell Virginia this, she thinks it's all too extreme. She reads, she tells me, to find out what happens. And she doesn't get half as caught up with the language and the stories behind the stories.
But for me, reading is so much more. Books teach you how other people think, and what they're feeling, and how they change from ordinary beings to extraordinary ones. Often they are so appealing and intelligent, you'd rather spend time reading about them than doing anything else.
And unlike life, if you don't like what you're reading, you can slam the book shut and then ...peace. That friendly cajoling voice is cut off until you decide to open the book again. Which is why I may not be the best candidate for book clubs. I like to read on my own terms, in my own time. And the same goes for in-depth discussions. I'm just too opinionated and outspoken. I'd alienate everyone in the room. No one would like me. They'd kick me out(70-71)
I have this fanatsy book club in my mind where other people feel as passionately as I do about reading. As if it wre a really good kiss. The sheer pleasure and intimacy of having a relationship with a novelist and all the characters is transcendent - even sensual. Certain passages keep resonating in my head long after I've closed the book, and I often can't wait to get back to the story, as if it were a secret lover.
When I tell Virginia this, she thinks it's all too extreme. She reads, she tells me, to find out what happens. And she doesn't get half as caught up with the language and the stories behind the stories.
But for me, reading is so much more. Books teach you how other people think, and what they're feeling, and how they change from ordinary beings to extraordinary ones. Often they are so appealing and intelligent, you'd rather spend time reading about them than doing anything else.
And unlike life, if you don't like what you're reading, you can slam the book shut and then ...peace. That friendly cajoling voice is cut off until you decide to open the book again. Which is why I may not be the best candidate for book clubs. I like to read on my own terms, in my own time. And the same goes for in-depth discussions. I'm just too opinionated and outspoken. I'd alienate everyone in the room. No one would like me. They'd kick me out(70-71)
book lover citaten
Is dat iets waarin wij goed zouden moeten zijn. Ik ben er heel slecht in:
I think the only time I'm really happy is when I'm reading. 'Books make sense of life (Julian Barnes, Flaubert's Parrot) (111)
'I think reading a novel is almost next best to having something to do. (Margaret Oliphant, Scottish novelist (1827-1897)(80)
Classic. A book which people praise and don't read. Mark Twain (1835-1910)(65)
I divide all readers into two classes: Those who read to remember and those who read to forget. (William Lyon Phelps (1865-1943) (37)
I never travel without my diary. One should always have something sensational to read in the train (Oscar Wilde (1854-1900) The Importance of Being Earnest)(30)
I have always imagined that Paradise will be a kind of library (Jorge Luis Borges (1899-1986)(1)
All the best stories in the world are but one story in reality, the story of escape. It is the only thing which interests us all and at all times, how to escape
(Arthur Christopher Benson (1862-1925)(6)
Lily prided herself on her broad-minded recognition of literature and always carried an Omar Khayyam in her travelling bag (Edith Wharton (1862-1937), The House of Mirth (128)
You should only read what is truly good or what is frankly bad. (Gertrude Stein (1874-1946)(223)
Een boekenliefhebber kan natuurlijk praten over boeken en het is wel leuk om te zien welke boeken ze leuk vindt.
Moby Dick en l'éducation sentimentale zal ik ook eens lezen als ik ooit eens vijf...
I think the only time I'm really happy is when I'm reading. 'Books make sense of life (Julian Barnes, Flaubert's Parrot) (111)
'I think reading a novel is almost next best to having something to do. (Margaret Oliphant, Scottish novelist (1827-1897)(80)
Classic. A book which people praise and don't read. Mark Twain (1835-1910)(65)
I divide all readers into two classes: Those who read to remember and those who read to forget. (William Lyon Phelps (1865-1943) (37)
I never travel without my diary. One should always have something sensational to read in the train (Oscar Wilde (1854-1900) The Importance of Being Earnest)(30)
I have always imagined that Paradise will be a kind of library (Jorge Luis Borges (1899-1986)(1)
All the best stories in the world are but one story in reality, the story of escape. It is the only thing which interests us all and at all times, how to escape
(Arthur Christopher Benson (1862-1925)(6)
Lily prided herself on her broad-minded recognition of literature and always carried an Omar Khayyam in her travelling bag (Edith Wharton (1862-1937), The House of Mirth (128)
You should only read what is truly good or what is frankly bad. (Gertrude Stein (1874-1946)(223)
Een boekenliefhebber kan natuurlijk praten over boeken en het is wel leuk om te zien welke boeken ze leuk vindt.
Moby Dick en l'éducation sentimentale zal ik ook eens lezen als ik ooit eens vijf...
book lover: welke lezer
GLeigenlijk is book lover een lekker wegkruipboek: een onhandige maar goedbedoelende heldin, een beetje bevooroordeeld en met een verlangen naar ouderwetse dingen zoal een moeder, een man en een kind. Ze verleis haar book lover, maar ze krijgt wel wat ze wil: een modern sprookje.Zij heeft wel een duidelijke mening over leesgroepen en deelt de lezers ook wel in: een beetje een snobje. Lees maar mee (zei ze tegen haar alter ego)
When Palmer and I first started dating we used to joke about the unspoken hierarchy of readers and the private way in which they tackle a book. At the top of the heap are the purists - people who read to soak up the elegantly constructed literary style and savor the brilliant metaphors, inventive characters, breathtaking imagery, and sparkling dialogue. The story is beside the point. I had a lit prof once who preached that one should always read the end of a novel first so the plot won't be distraction.
Not far behind are the academics - readers who never quite got over how they read a book in ther freshman English class, underlining or highlighting, turning down pages, looking up words they're not familiar with, and scribbling pithy comments in the margins.
The book worshipers come next. They keep their books covered (and not because they are romance novels), use bookmarks, and absolutely never let the book touch the floor. They look at the book as a sentient being, a living, breathing object of desire that needs to be treated with absolute respect. They read every word, even teh footnotes.
Then there are the readers who just want a good old-fashioned story and make no bones about it. They skip over long descriptive passages, skim through digressions, and zero in on who, what, and where to the nth degree.A subcategory of this is people who read books for sex, violence, or any other proclivity, and speedread passages that don't interest them.
Or how about the multitask readers, those who read while cooking, cleaning,talking on the phone, or driving. Which is stupid - not that I haven't done it.
The bottom-feeders come next and include the status readers, a group of wannabes who don't really want to read the book at all but want to be seen with it, like arm candy, the proverbial young blonde on the arm of a tycoon. They skim the book for plot and carry it around like a designer bag. Even worse are the people who listen to audio books, the new version of condensed books, or read novelizations of current movies. These people consider themselves readers, but they're not. What's most annoying is when they join in a conversation and act as though they've actually read it. I group the narcoleptic readers in this nonreader category. People who use books as Ambien and have had the same book sitting on their bedside table for the last six months. Also the bathroom readers - you know, the ones with the magazine racks near their toilets that hold old New Yorkers, Chicken Soup for the Soul books, and dog-eared collections of dirty jokes. (...)
Then there are the readers who like to hang out in bookstore cafés nursing tepid cappuccinos, hogging the table for hours while they leisurely read unpurchased books, leaving them in piles on the table for the salespeople to put away.
And let's not forget the hopeless unfinishers - people who like choosing books, buying books, starting books, but the one thing they can't seem to do is finish books.They continually deceive themselves, thinking this is the one book they are going to read all the way through, and I do think they are well-intentioned, but like diets and New Year's resolutions, the will to persevere usually fades. (...)
The most frustrating category of all includes people who read a book and just don't get it. I know, I'm a snob. I admit it. But once they tell you their analysis, there is really nothing you can do except change the subject.(72-74)
zero points
GL
dit wordt toch echt wel heel erg pijnlijk. Ik heb de keuze gemaakt om geen samengestelde karakters te gebruiken, want dan zou iedereen toch maar aan zoeken en ik had angst om met mijn vrijbuiters humor brokken te maken. Kan ik nu wel of niet nog een mail sturen? Zal ik bellen? Wat maakt dat mijn leesvriendinnen niet reageren?
Heb ik de verkeerde dingen onthouden, niet juist geselecteerd? Hoe achterhaal ik het?
Ik kan mijn onderzoeksvraag niet verraden want dan beïnvloed ik het onderzoek? Ik kan ook niet zeggen wat ik ervan vind want dan...bah wat een impasse. Behoort geduld ook tot de competenties van een onderzoeker? Leesvriendinnetjes heb meelij
dit wordt toch echt wel heel erg pijnlijk. Ik heb de keuze gemaakt om geen samengestelde karakters te gebruiken, want dan zou iedereen toch maar aan zoeken en ik had angst om met mijn vrijbuiters humor brokken te maken. Kan ik nu wel of niet nog een mail sturen? Zal ik bellen? Wat maakt dat mijn leesvriendinnen niet reageren?
Heb ik de verkeerde dingen onthouden, niet juist geselecteerd? Hoe achterhaal ik het?
Ik kan mijn onderzoeksvraag niet verraden want dan beïnvloed ik het onderzoek? Ik kan ook niet zeggen wat ik ervan vind want dan...bah wat een impasse. Behoort geduld ook tot de competenties van een onderzoeker? Leesvriendinnetjes heb meelij
woensdag, november 22, 2006
maandag, november 20, 2006
werkelijkheid en fictie bc
mystory
Goedemiddag GL
Het toneelstuk over het boekenclubje zet de discussie over de relatie tussen werkelijkheid en fictie verder. Het traject wordt steeds boeiender.
Ook al heb ik zo waarheidsgetrouw vanuit mijn beleving het bc uitgeschreven, toch wordt dit al een vertaling in een medium. Ik heb het nog niet echt vertoneeld: toch stuur ik de werkelijkheid al door de keuze van de titels en hoe ik de personages en het decor beschrijf. Uitspraken zullen misschien bij de verkeerde spreker terechtgekomen zijn, maar doet dit afbreuk aan de conversatie binnen de bc. Maw: is wie het zegt, belangrijker dan wat er gezegd wordt en waarom.
De werkelijkheid op zich kan niet in haar onmiddellijkheid weergegven worden en dus hebben we een medium nodig. Dat medium stuurt de werkelijkheid.
Volgens Vargas gaat de werkelijkheid op zoek naar haar meester: de fictie. Mijn volgende stap moet nu gaan in de richting van bewerking en het creëren van betekenis: door de afstand met de werkelijkheid te vergroten, verdicht ik ook de werkelijkheid.
In de volgende posts het afgewerkt toneelstuk: helemaal onwaar en daarom volledig waarheidsgetrouw.
Goedemiddag GL
Het toneelstuk over het boekenclubje zet de discussie over de relatie tussen werkelijkheid en fictie verder. Het traject wordt steeds boeiender.
Ook al heb ik zo waarheidsgetrouw vanuit mijn beleving het bc uitgeschreven, toch wordt dit al een vertaling in een medium. Ik heb het nog niet echt vertoneeld: toch stuur ik de werkelijkheid al door de keuze van de titels en hoe ik de personages en het decor beschrijf. Uitspraken zullen misschien bij de verkeerde spreker terechtgekomen zijn, maar doet dit afbreuk aan de conversatie binnen de bc. Maw: is wie het zegt, belangrijker dan wat er gezegd wordt en waarom.
De werkelijkheid op zich kan niet in haar onmiddellijkheid weergegven worden en dus hebben we een medium nodig. Dat medium stuurt de werkelijkheid.
Volgens Vargas gaat de werkelijkheid op zoek naar haar meester: de fictie. Mijn volgende stap moet nu gaan in de richting van bewerking en het creëren van betekenis: door de afstand met de werkelijkheid te vergroten, verdicht ik ook de werkelijkheid.
In de volgende posts het afgewerkt toneelstuk: helemaal onwaar en daarom volledig waarheidsgetrouw.
zondag, november 19, 2006
het cognacske
mystory
Het cognacske
GL
Ik heb nu na de leesgroep en het toneel precies nog meer vragen. Ik heb sterk het gevoel dat mij iets ontgaat. Uiteraard gaat ook dit boek over de aard van literatuur: metafictie. Wij hebben daarover niet doorgeboomd. Maar als je zo alles op een rijtje zet, krijgt literatuur toch een aparte invulling.
Normaalgezien bespreken we ook de titel. Marleen gaf het al aan in haar mail: la nina mala. De volledige titel luidt: Travesuras de la nina mala. Is het ongrijpbare meisje dan een goede vertaling ? Travesuras zijn dat overtochten of zoiets ? Ook het vertelstandpunt hebben we hier niet aan verbonden: door het vertelstandpunt trekt hij immers alle aandacht naar Ricardito. Dat is toch vreemd, niet?
Japan is een kantelmoment : daarna sterven er geen gidsen meer, alleen het stoute meisje sterft nog.Is zij de laatste gids? Gaan we dan over naar de helers? Wat is de rol van zijn buren, met het niet-sprekende kind?Van de neef-ingenieur en arquimedes, decorbouwster? Gebeurt er dan iets anders in zijn ontwikkeling?
Hoe word je schrijver: je blijft buiten de werkelijkheid, doodt de werkelijkheid en maakt haar eeuwig. De werkelijkheid moet begeerlijk zijn, van daar de erotische aantrekkingskracht tussen werkelijkheid.De schrijver lijkt wel op de vrouwtjesspin. Na het paren doodt hij de werkelijkheid. De werkelijkheid erkent de literatuur niet. Hij wist ook dat ik haar drie keer gevraagd had en dat zij drie keer nee gezegd had: verraad bijbel.
Wat is de betekenis van het huisje? Subsidie schrijvers?
Het loslaten van de orde en het onderdompelen in de chaos hebben we ook laten liggen.
De relatie tussen de werkelijkheid en fictie is obsessief
De werkelijkheid is op zoek naar haar meester in de fictie?
Voor vertaler komt de lezer.
Literatuur als golfbreker voor het leven?
Wat heeft de zwaartekracht met literatuur te maken?
Wat heeft ziekte met literatuur te maken( heler en vereeuwigen)
Leven (het stoute meisje) spreekt gebrekkige taal
Taal ondergeschikt aan betekenis: maar andere taalstaat ook voor vrijheid: Lily en Lucy spreken Chileens en dat geeft hen een vrijheid die de Peruaanse jeugd niet kent.
De link met Tsjechov hebben we ook niet uitgewerkt?
Enfin, als jullie de antwoorden hebben, graag.
Het cognacske
GL
Ik heb nu na de leesgroep en het toneel precies nog meer vragen. Ik heb sterk het gevoel dat mij iets ontgaat. Uiteraard gaat ook dit boek over de aard van literatuur: metafictie. Wij hebben daarover niet doorgeboomd. Maar als je zo alles op een rijtje zet, krijgt literatuur toch een aparte invulling.
Normaalgezien bespreken we ook de titel. Marleen gaf het al aan in haar mail: la nina mala. De volledige titel luidt: Travesuras de la nina mala. Is het ongrijpbare meisje dan een goede vertaling ? Travesuras zijn dat overtochten of zoiets ? Ook het vertelstandpunt hebben we hier niet aan verbonden: door het vertelstandpunt trekt hij immers alle aandacht naar Ricardito. Dat is toch vreemd, niet?
Japan is een kantelmoment : daarna sterven er geen gidsen meer, alleen het stoute meisje sterft nog.Is zij de laatste gids? Gaan we dan over naar de helers? Wat is de rol van zijn buren, met het niet-sprekende kind?Van de neef-ingenieur en arquimedes, decorbouwster? Gebeurt er dan iets anders in zijn ontwikkeling?
Hoe word je schrijver: je blijft buiten de werkelijkheid, doodt de werkelijkheid en maakt haar eeuwig. De werkelijkheid moet begeerlijk zijn, van daar de erotische aantrekkingskracht tussen werkelijkheid.De schrijver lijkt wel op de vrouwtjesspin. Na het paren doodt hij de werkelijkheid. De werkelijkheid erkent de literatuur niet. Hij wist ook dat ik haar drie keer gevraagd had en dat zij drie keer nee gezegd had: verraad bijbel.
Wat is de betekenis van het huisje? Subsidie schrijvers?
Het loslaten van de orde en het onderdompelen in de chaos hebben we ook laten liggen.
De relatie tussen de werkelijkheid en fictie is obsessief
De werkelijkheid is op zoek naar haar meester in de fictie?
Voor vertaler komt de lezer.
Literatuur als golfbreker voor het leven?
Wat heeft de zwaartekracht met literatuur te maken?
Wat heeft ziekte met literatuur te maken( heler en vereeuwigen)
Leven (het stoute meisje) spreekt gebrekkige taal
Taal ondergeschikt aan betekenis: maar andere taalstaat ook voor vrijheid: Lily en Lucy spreken Chileens en dat geeft hen een vrijheid die de Peruaanse jeugd niet kent.
De link met Tsjechov hebben we ook niet uitgewerkt?
Enfin, als jullie de antwoorden hebben, graag.
Twee warme choco’s, twee lindethees, twee koffies
mystory
Twee warme choco’s, twee lindethees, twee koffies
Marleen: Ik heb nog wat uit de recensies.Die geven Greta gelijk: etaleren, hij jent de lezer, clichématige beschrijving van de steden.
Greet: hoe zou hij die steden zo goed kennen?
Marie-Anne: via Google Earth. Dat is prachtig.Wij hebben onze reis in Afrika zo helemaal opnieuw bekeken. Je kunt daar ook zien hoe je woont.
Greet: op Google Earth?
Greta: maar hij zal wel in Parijs gewoond hebben zeker.Iedereen wou toen toch naar Parijs en daarna naar Londen.
Marleen: wat vonden jullie nu van werken met een vragenlijst.
Marie-Anne: ik vond dat goed. Ik heb ze afgeprint.
Renilde: ik ook.
Greta: ik weet het niet. Ik zeg altijd tegen mijn studenten: geen lijst met moeilijke woordjes, schrap dat, dat heeft niets met literatuur te maken. Maar aan de andere kant vond ik het toch wel goed.Ik neem altijd nota’s en soms weet ik niet wat ik moet opschrijven en nu heb ik mij toch door de vragen laten leiden ja.
Renilde: maar ik hoop toch dat we nog spontane vragen mogen stellen
Patricia: heeft iemand mijn blog gelezen?
Anne: ja en ik vond dat heel leuk.
Marleen: ik heb het ook gelezen, maar ik kon niet reageren.Die aanvaardt mijn identiteit niet.
Greta: ik heb het u al gezegd. Ik lees het pas nadat ik het boek gelezen heb.
Renilde: ja en ik wacht nog altijd op jouw link.
Patricia: ik denk dat ik een fout in jouw mailadres geschreven heb. Ik heb er een h aan toegevoegd.
Marleen: maar dat is ze niet.
Renilde: ja dan komt het niet aan
Marleen: Reinhilde.
Patricia: dames, ik zit met een vraag.
Greta: zeg het eens
Patricia: ik zou voor mijn doctoraat een toneelstuk over onze boekenclub willen schrijven.
Greta: doe je nog verder aan je doctoraat.
Patricia: ik probeer toch
Greta: amai dat vind ik goed.
Patricia: ik zet dat dan op de blog
Greta: een toneelstuk over ons.
Patricia: en dan zou ik graag hebben
Greta: we worden beroemd
Greet: Greta, laat Patricia nu eens uitspreken, ze krijgt het amper gezegd
Patricia: dus ik schrijf het toneelstuk, jullie geven feedback of veranderen er aan totdat het een juist beeld geeft van onze leesgroep.
Marie-Anne: een toneelstuk voor je doctoraat?
Patricia: ja, maar ik heb schrik dat ik mijn maagdelijkheid als leesgroeplezer verloren heb.Mijn lezen is bezoedeld door wat ik voor mijn literatuurstudie gelezen heb.
Marie-Anne: ik heb dat ook.
Greta: ook uw maagdelijkheid verloren?
Marie-Anne: sinds ik in de boekenclub ben, lees ik ook anders, met al die Germanisten hier.Ik lees toch anders.
Renilde: ik vind dat juist goed.Ik vind dat we meer andere mensen in onze boekenclub moeten hebben.
Greta: ja, daarom vind ik het zo spijtig dat dingske, hoe heet ze ook al weer
Patricia: Lisette
Greta: ja, Lisette, die kon zo vanuit een ander standpunt een boek bespreken.
Patricia: ik kan het haar nog eens vragen
Renilde: we kunnen nog eens andere mensen aanspreken, nee.
Greta: ik heb wel ondervonden dat 8 het maximum is, anders krijgt niet iedereen de kans om zijn gedacht te zeggen. En dat is toch belangrijk.
Renilde: dat vind ik ook. Ik heb eens in een andere leesgroep gezeten en dat was een lezing. Iemand zat vooraan en besprak het boek.
Patricia: wat ik graag zou hebben is dat jullie bijsturen.
Marleen: en waarom een toneelstuk, Patricia, en geen roman.
Patricia: ja dat heb ik mij ook afgevraagd want eigenlijk lezen wij ook geen toneelstukken
Renilde: en ook geen poëzie
Patricia: maar wat wij hier doen, is een performance en een toneelstuk sluit het beste aan bij het levendige van onze groep. Bovendien heb ik al een ander toneelstuk geschreven en dat ging goed.
Greta: heb je een toneelstuk geschreven?
Patricia: over een lesbisch bejaardetehuis, als jullie willen, zet ik het ook op de blog?
Renilde: dat lijkt dan op dat stuk van Bart waarin hij gespeeld heeft.
Marleen: ja?
Marie-Anne: die waren toch niet lesbisch
Marleen: nee want als daar een man in de buurt kwam.
Renilde: och ja. Allez, Patricia: een toneelstuk.
Marleen: en wordt dat dan ook opgevoerd?
Patricia: dat zou de bedoeling zijn. De boekhandel Bert Van Sande stelt haar ruimte beschikbaar.
Marie-Anne: ik doe mee.
Marleen: Renilde kunnen we daar geen subsidies voor krijgen?
Renilde: dat kan niet, want ik zit in de groep
Marie-Anne: moet jij meegaan?
Renilde: maar er is wel een Grundvig project rond leesgroepen
Patricia: dat meen je niet
Renilde: jawel, read.com. Ik heb het doorgemaild aan iedereen want er was een plaats voor Vlaanderen.
Patricia: niet aan mij.
Greta: jij zit niet in de lerarenopleiding.
Patricia: kan ik er nog in?
Renilde: ah nee, want iemand van de Katholieke hogeschool van Leuven heeft gereageerd.
Patricia: dat meen je niet.
Greta: och maar die onderzoeksresultaten zijn toch openbaar
Patricia: maar Renilde
Renilde: ja kijk. Ik kan jullie wel in contact brengen met elkaar.
Marie-Anne: en wat moeten wij dan doen?
Patricia: ik bekijk jullie commentaar als onderzoeksgegevens
Marleen: en spelen we dat dan hier in het cultureel centrum?
Patricia: of misschien organiseert Stichting Lezen wel iets?
Greet: en maken we dan ook een kalender?
Patricia: een kalender?
Greet: zoals die dames
Patricia: in Yorkshire!
Greet: ja , niet?
Marleen: oei hebben ze zo kleine boekjes?
Patricia: dichtbundels
Renilde: ik ben februari
Marie-Anne: dan vraag ik een encyclopedie
Greet: en dan krijg je zo twee schijfjes.
Renilde: ik ben februari
Marie-Anne: februari?
Renilde: de kortste maand
Patricia: ik zie mij dat wel niet tegen Ronald zeggen.
Greet: wat
Patricia: ze willen ook een kalender.
Greet: ik zal wel full monty gaan
Marleen: Greet!
Greet: dat kan mij allemaal niet meer schelen. Spreken wij nog iets af want ik moet naar huis.
Greta: wij hadden al een afspraak
Marleen: 12 december: Witte Oleander.
Greet: gaat dat nog door? Ik heb de film op schijfje voor wie het naderhand nog wil zien.
Greta: en wij gingen niet op weekend? Marleen in dat huis van uw schoonzus?
Marleen: ja maar het is bezet en het is vaak verhuurd.
Greta: Eddy had nog een huisje in Roest-Brugge.
Marie-Anne: Roest-Brugge?
Greta: dat is aan uw kanten daar.
Marie-Anne: dat is wel ver
Greta: ik weet het. Naar Heure is maar een uur en hier zijn we algauw twee uur aan het rijden.
Greet: dat is te ver.
Marleen: maar we kunnen ook iets doen in de kerstvakantie, nee?
Greta: dat vind ik ook goed.
Patricia: in het Paleis voor Schone Kunsten, schijnt er een interessante tentoonstelling te zijn rond het oog.
Marleen: is dat die niet rond Spillaert.
Patricia: ik weet het niet meer precies.
Marleen: is het Spillaert of
Anne: Spilliaert. Ik zie die wel graag.
Marleen: en Brussel is ook wel leuk.
Marie-Anne: wanneer gaan we dan? In de eerste of de tweede week?
Marleen: in de eerste week gaan Bart en ik al naar Düsseldorf.
Patricia: ja, dat schijnt een prachtige stad te zijn en daar is nu een hele goede tentoonstelling over Francis Bacon.
Greet: Düsseldorf is een artistieke stad en die ligt ook langs de Rijn, lijkt erg veel op Keulen met die Kaufmansallee
Patricia: is zo’n twee uur rijden, denk ik.
Marleen: heeft ook een goede treinverbinding.
Patricia: dat wist ik niet.
Greet: maar we kunnen ook naar Aken gaan
Marleen: daar zijn we ook nog niet geweest.
Greet: en daar kan ik jullie wel gidsen en daar is ook een heel goed museum voor moderne kunst.
Greta: dat kunnen we ook doen.
Greet: en als jullie dan naar mij thuis komen, dan kunnen we met twee auto’s rijden. Het is maar een goed half uurtje van thuis. En ik weet waar we kunnen parkeren.
Marie-Anne: laten we dat dan maar doen.
Marleen: Aken dan en wanneer?
Greta: de vijfde op een vrijdag.
Marleen: dat gaat niet want dan verjaart Bart en hij wordt vijftig.
Renilde: dat gaat dan niet
Marleen: dat is toch een speciale verjaardag
Greet: dat is allemaal overroepen.
Marleen: maar donderdag zou gaan
Patricia: kan niet, moet naar therapie
Greet: in de voormiddag?
Patricia: nee in de namiddag, maar het kan zijn, dat hij dan niet werkt.
Greta: of dat je het niet meer nodig hebt.
Patricia: dat geloof ik niet. Maar misschien neemt hij dan verlof. Ik zal het aan hem vragen en dan zal ik het op de mail zetten.
Greet: donderdag dan onder voorbehoud. Ik ben weg, want anders wordt het te laat voor mij.
Renilde: en dames hebben jullie gereageerd op mijn kaastafel
Marleen: ik geloof dat ik die mail per toeval vewijderd heb, zou je
Renilde: ja maar Marleen toch
Patricia: Ik heb hem nog niet gevonden, ik moet nog veel mails lezen.
Renilde: en wie kan vrijdag meegaan naar het Parfum?
Greta: speelt hem al
Renilde: jaja
Marie-Anne: ik heb aan Jan beloofd om samen met hem te gaan.
Greta: ik heb het te druk. Ik vertrek naar Gran Canaria.
Marleen: naar Gran Canaria? op vakantie?
Greta: nee een uitwisseling
Patricia: amai
Renilde: en jij Anne?
Anne: vrijdag is onze avond.
Patricia: ik zou wel kunnen.
Marie-Anne: hij is niet gruwelijk, want ik ken mensen die hem al gezien hebben.
Patricia: och god dat is waar ook.
Marie-Anne: nee, het gaat want die mevrouw kon niet naar Silence of the Lamb kijken, maar dit vond ze te doen.
Patricia: Anne en wat vond je van mijn blogstem. Herkende je mij?
Anne: nee, dat niet, het was wel een stem van een belezen iemand.
Patricia: vind je dat goed?
Anne: het is geen kwestie van goed of slecht… ik moet daarover nadenken.
Patricia: het is misschien wat te narcistisch.
Anne: nee, ik zal erover nadenken.
Pallieter: nog iemand iets drinken?
Anne: koffie verkeerd.
Marleen: koffie
Renilde: koffie
Marie-Anne: rozebottelthee
Greta: dat hebben ze hier niet, Linde, camillethee,
Marie-Anne: lindethee dan
Greta: mij ook
Patricia: warme choco
Anne: doe mij dan ook maar een warme choco?
Marleen: en wat vonden jullie nu van het boekenclubje
Greta: ik vond het één van de beste boekenclubjes. Echt waar. Ik vind het boek niet goed, maar er waren verschillende meningen en er was niet zo één mening die domineerde.
Patricia: en Greet heeft het blijkbaar mee naar huis genomen.
Marie-Anne: ja ze wou het toch lezen.
Patricia: dan is het zeker een geslaagd boekenclubje.
Marleen: en Anne heb je genoeg kunnen zeggen?
Anne: ik zeg hier heel veel.
Greta: meer dan anders?
Anne: ja.
Marleen: Patricia, ik heb hier nog een goed boek voor het volgend boekenclubje in uw toneelstuk misschien: ‘Het ware leven, een roman.’Dat gaat over de rol van de critici voor de schrijver.
Patricia: dat lijkt mij goed ja aangezien wij toch niet zo positief tegenover critici staan.
Marleen: staan wij niet positief tegenover critici?
Patricia: oh ik weet niet. Wie heeft het geschreven?
Marleen: Ilja Leonard Pfeijffer.
Patricia: mag ik eens zien?
Marleen: je mag het houden.
Marie-Anne: mogen wij betalen?
Patricia: ik moet ook naar huis, ik ben moe.
Marleen: wij zijn ook nog met een interessant project bezig.
Renilde: ja?
Marleen: wij gaan kleuterboekjes multimediaal maken. Daar is enorm veel vraag naar.
Greta: uw studenten?
Marleen: neen wij als docenten. En dan moeten onze studenten daarmee werken.
Renilde: dat is wel interessant.
Marleen: en Clavis is ook wel geïnteresseerd.
Greta: is er iemand die mij naar mijn auto rijdt?
Renilde: ik zal dat wel doen.
Patricia: hoeveel moet ik?
Pallieter: zeven euro veertig, voor degenen die de wijnfles gedeeld hebben is het 10 euro.
Renilde: moeten we ook voor de zoutjes betalen?
Pallieter: nee,nee, van het huis
Marleen: dag he, Patricia
Patricia: ja saluukes allemaal.
Twee warme choco’s, twee lindethees, twee koffies
Marleen: Ik heb nog wat uit de recensies.Die geven Greta gelijk: etaleren, hij jent de lezer, clichématige beschrijving van de steden.
Greet: hoe zou hij die steden zo goed kennen?
Marie-Anne: via Google Earth. Dat is prachtig.Wij hebben onze reis in Afrika zo helemaal opnieuw bekeken. Je kunt daar ook zien hoe je woont.
Greet: op Google Earth?
Greta: maar hij zal wel in Parijs gewoond hebben zeker.Iedereen wou toen toch naar Parijs en daarna naar Londen.
Marleen: wat vonden jullie nu van werken met een vragenlijst.
Marie-Anne: ik vond dat goed. Ik heb ze afgeprint.
Renilde: ik ook.
Greta: ik weet het niet. Ik zeg altijd tegen mijn studenten: geen lijst met moeilijke woordjes, schrap dat, dat heeft niets met literatuur te maken. Maar aan de andere kant vond ik het toch wel goed.Ik neem altijd nota’s en soms weet ik niet wat ik moet opschrijven en nu heb ik mij toch door de vragen laten leiden ja.
Renilde: maar ik hoop toch dat we nog spontane vragen mogen stellen
Patricia: heeft iemand mijn blog gelezen?
Anne: ja en ik vond dat heel leuk.
Marleen: ik heb het ook gelezen, maar ik kon niet reageren.Die aanvaardt mijn identiteit niet.
Greta: ik heb het u al gezegd. Ik lees het pas nadat ik het boek gelezen heb.
Renilde: ja en ik wacht nog altijd op jouw link.
Patricia: ik denk dat ik een fout in jouw mailadres geschreven heb. Ik heb er een h aan toegevoegd.
Marleen: maar dat is ze niet.
Renilde: ja dan komt het niet aan
Marleen: Reinhilde.
Patricia: dames, ik zit met een vraag.
Greta: zeg het eens
Patricia: ik zou voor mijn doctoraat een toneelstuk over onze boekenclub willen schrijven.
Greta: doe je nog verder aan je doctoraat.
Patricia: ik probeer toch
Greta: amai dat vind ik goed.
Patricia: ik zet dat dan op de blog
Greta: een toneelstuk over ons.
Patricia: en dan zou ik graag hebben
Greta: we worden beroemd
Greet: Greta, laat Patricia nu eens uitspreken, ze krijgt het amper gezegd
Patricia: dus ik schrijf het toneelstuk, jullie geven feedback of veranderen er aan totdat het een juist beeld geeft van onze leesgroep.
Marie-Anne: een toneelstuk voor je doctoraat?
Patricia: ja, maar ik heb schrik dat ik mijn maagdelijkheid als leesgroeplezer verloren heb.Mijn lezen is bezoedeld door wat ik voor mijn literatuurstudie gelezen heb.
Marie-Anne: ik heb dat ook.
Greta: ook uw maagdelijkheid verloren?
Marie-Anne: sinds ik in de boekenclub ben, lees ik ook anders, met al die Germanisten hier.Ik lees toch anders.
Renilde: ik vind dat juist goed.Ik vind dat we meer andere mensen in onze boekenclub moeten hebben.
Greta: ja, daarom vind ik het zo spijtig dat dingske, hoe heet ze ook al weer
Patricia: Lisette
Greta: ja, Lisette, die kon zo vanuit een ander standpunt een boek bespreken.
Patricia: ik kan het haar nog eens vragen
Renilde: we kunnen nog eens andere mensen aanspreken, nee.
Greta: ik heb wel ondervonden dat 8 het maximum is, anders krijgt niet iedereen de kans om zijn gedacht te zeggen. En dat is toch belangrijk.
Renilde: dat vind ik ook. Ik heb eens in een andere leesgroep gezeten en dat was een lezing. Iemand zat vooraan en besprak het boek.
Patricia: wat ik graag zou hebben is dat jullie bijsturen.
Marleen: en waarom een toneelstuk, Patricia, en geen roman.
Patricia: ja dat heb ik mij ook afgevraagd want eigenlijk lezen wij ook geen toneelstukken
Renilde: en ook geen poëzie
Patricia: maar wat wij hier doen, is een performance en een toneelstuk sluit het beste aan bij het levendige van onze groep. Bovendien heb ik al een ander toneelstuk geschreven en dat ging goed.
Greta: heb je een toneelstuk geschreven?
Patricia: over een lesbisch bejaardetehuis, als jullie willen, zet ik het ook op de blog?
Renilde: dat lijkt dan op dat stuk van Bart waarin hij gespeeld heeft.
Marleen: ja?
Marie-Anne: die waren toch niet lesbisch
Marleen: nee want als daar een man in de buurt kwam.
Renilde: och ja. Allez, Patricia: een toneelstuk.
Marleen: en wordt dat dan ook opgevoerd?
Patricia: dat zou de bedoeling zijn. De boekhandel Bert Van Sande stelt haar ruimte beschikbaar.
Marie-Anne: ik doe mee.
Marleen: Renilde kunnen we daar geen subsidies voor krijgen?
Renilde: dat kan niet, want ik zit in de groep
Marie-Anne: moet jij meegaan?
Renilde: maar er is wel een Grundvig project rond leesgroepen
Patricia: dat meen je niet
Renilde: jawel, read.com. Ik heb het doorgemaild aan iedereen want er was een plaats voor Vlaanderen.
Patricia: niet aan mij.
Greta: jij zit niet in de lerarenopleiding.
Patricia: kan ik er nog in?
Renilde: ah nee, want iemand van de Katholieke hogeschool van Leuven heeft gereageerd.
Patricia: dat meen je niet.
Greta: och maar die onderzoeksresultaten zijn toch openbaar
Patricia: maar Renilde
Renilde: ja kijk. Ik kan jullie wel in contact brengen met elkaar.
Marie-Anne: en wat moeten wij dan doen?
Patricia: ik bekijk jullie commentaar als onderzoeksgegevens
Marleen: en spelen we dat dan hier in het cultureel centrum?
Patricia: of misschien organiseert Stichting Lezen wel iets?
Greet: en maken we dan ook een kalender?
Patricia: een kalender?
Greet: zoals die dames
Patricia: in Yorkshire!
Greet: ja , niet?
Marleen: oei hebben ze zo kleine boekjes?
Patricia: dichtbundels
Renilde: ik ben februari
Marie-Anne: dan vraag ik een encyclopedie
Greet: en dan krijg je zo twee schijfjes.
Renilde: ik ben februari
Marie-Anne: februari?
Renilde: de kortste maand
Patricia: ik zie mij dat wel niet tegen Ronald zeggen.
Greet: wat
Patricia: ze willen ook een kalender.
Greet: ik zal wel full monty gaan
Marleen: Greet!
Greet: dat kan mij allemaal niet meer schelen. Spreken wij nog iets af want ik moet naar huis.
Greta: wij hadden al een afspraak
Marleen: 12 december: Witte Oleander.
Greet: gaat dat nog door? Ik heb de film op schijfje voor wie het naderhand nog wil zien.
Greta: en wij gingen niet op weekend? Marleen in dat huis van uw schoonzus?
Marleen: ja maar het is bezet en het is vaak verhuurd.
Greta: Eddy had nog een huisje in Roest-Brugge.
Marie-Anne: Roest-Brugge?
Greta: dat is aan uw kanten daar.
Marie-Anne: dat is wel ver
Greta: ik weet het. Naar Heure is maar een uur en hier zijn we algauw twee uur aan het rijden.
Greet: dat is te ver.
Marleen: maar we kunnen ook iets doen in de kerstvakantie, nee?
Greta: dat vind ik ook goed.
Patricia: in het Paleis voor Schone Kunsten, schijnt er een interessante tentoonstelling te zijn rond het oog.
Marleen: is dat die niet rond Spillaert.
Patricia: ik weet het niet meer precies.
Marleen: is het Spillaert of
Anne: Spilliaert. Ik zie die wel graag.
Marleen: en Brussel is ook wel leuk.
Marie-Anne: wanneer gaan we dan? In de eerste of de tweede week?
Marleen: in de eerste week gaan Bart en ik al naar Düsseldorf.
Patricia: ja, dat schijnt een prachtige stad te zijn en daar is nu een hele goede tentoonstelling over Francis Bacon.
Greet: Düsseldorf is een artistieke stad en die ligt ook langs de Rijn, lijkt erg veel op Keulen met die Kaufmansallee
Patricia: is zo’n twee uur rijden, denk ik.
Marleen: heeft ook een goede treinverbinding.
Patricia: dat wist ik niet.
Greet: maar we kunnen ook naar Aken gaan
Marleen: daar zijn we ook nog niet geweest.
Greet: en daar kan ik jullie wel gidsen en daar is ook een heel goed museum voor moderne kunst.
Greta: dat kunnen we ook doen.
Greet: en als jullie dan naar mij thuis komen, dan kunnen we met twee auto’s rijden. Het is maar een goed half uurtje van thuis. En ik weet waar we kunnen parkeren.
Marie-Anne: laten we dat dan maar doen.
Marleen: Aken dan en wanneer?
Greta: de vijfde op een vrijdag.
Marleen: dat gaat niet want dan verjaart Bart en hij wordt vijftig.
Renilde: dat gaat dan niet
Marleen: dat is toch een speciale verjaardag
Greet: dat is allemaal overroepen.
Marleen: maar donderdag zou gaan
Patricia: kan niet, moet naar therapie
Greet: in de voormiddag?
Patricia: nee in de namiddag, maar het kan zijn, dat hij dan niet werkt.
Greta: of dat je het niet meer nodig hebt.
Patricia: dat geloof ik niet. Maar misschien neemt hij dan verlof. Ik zal het aan hem vragen en dan zal ik het op de mail zetten.
Greet: donderdag dan onder voorbehoud. Ik ben weg, want anders wordt het te laat voor mij.
Renilde: en dames hebben jullie gereageerd op mijn kaastafel
Marleen: ik geloof dat ik die mail per toeval vewijderd heb, zou je
Renilde: ja maar Marleen toch
Patricia: Ik heb hem nog niet gevonden, ik moet nog veel mails lezen.
Renilde: en wie kan vrijdag meegaan naar het Parfum?
Greta: speelt hem al
Renilde: jaja
Marie-Anne: ik heb aan Jan beloofd om samen met hem te gaan.
Greta: ik heb het te druk. Ik vertrek naar Gran Canaria.
Marleen: naar Gran Canaria? op vakantie?
Greta: nee een uitwisseling
Patricia: amai
Renilde: en jij Anne?
Anne: vrijdag is onze avond.
Patricia: ik zou wel kunnen.
Marie-Anne: hij is niet gruwelijk, want ik ken mensen die hem al gezien hebben.
Patricia: och god dat is waar ook.
Marie-Anne: nee, het gaat want die mevrouw kon niet naar Silence of the Lamb kijken, maar dit vond ze te doen.
Patricia: Anne en wat vond je van mijn blogstem. Herkende je mij?
Anne: nee, dat niet, het was wel een stem van een belezen iemand.
Patricia: vind je dat goed?
Anne: het is geen kwestie van goed of slecht… ik moet daarover nadenken.
Patricia: het is misschien wat te narcistisch.
Anne: nee, ik zal erover nadenken.
Pallieter: nog iemand iets drinken?
Anne: koffie verkeerd.
Marleen: koffie
Renilde: koffie
Marie-Anne: rozebottelthee
Greta: dat hebben ze hier niet, Linde, camillethee,
Marie-Anne: lindethee dan
Greta: mij ook
Patricia: warme choco
Anne: doe mij dan ook maar een warme choco?
Marleen: en wat vonden jullie nu van het boekenclubje
Greta: ik vond het één van de beste boekenclubjes. Echt waar. Ik vind het boek niet goed, maar er waren verschillende meningen en er was niet zo één mening die domineerde.
Patricia: en Greet heeft het blijkbaar mee naar huis genomen.
Marie-Anne: ja ze wou het toch lezen.
Patricia: dan is het zeker een geslaagd boekenclubje.
Marleen: en Anne heb je genoeg kunnen zeggen?
Anne: ik zeg hier heel veel.
Greta: meer dan anders?
Anne: ja.
Marleen: Patricia, ik heb hier nog een goed boek voor het volgend boekenclubje in uw toneelstuk misschien: ‘Het ware leven, een roman.’Dat gaat over de rol van de critici voor de schrijver.
Patricia: dat lijkt mij goed ja aangezien wij toch niet zo positief tegenover critici staan.
Marleen: staan wij niet positief tegenover critici?
Patricia: oh ik weet niet. Wie heeft het geschreven?
Marleen: Ilja Leonard Pfeijffer.
Patricia: mag ik eens zien?
Marleen: je mag het houden.
Marie-Anne: mogen wij betalen?
Patricia: ik moet ook naar huis, ik ben moe.
Marleen: wij zijn ook nog met een interessant project bezig.
Renilde: ja?
Marleen: wij gaan kleuterboekjes multimediaal maken. Daar is enorm veel vraag naar.
Greta: uw studenten?
Marleen: neen wij als docenten. En dan moeten onze studenten daarmee werken.
Renilde: dat is wel interessant.
Marleen: en Clavis is ook wel geïnteresseerd.
Greta: is er iemand die mij naar mijn auto rijdt?
Renilde: ik zal dat wel doen.
Patricia: hoeveel moet ik?
Pallieter: zeven euro veertig, voor degenen die de wijnfles gedeeld hebben is het 10 euro.
Renilde: moeten we ook voor de zoutjes betalen?
Pallieter: nee,nee, van het huis
Marleen: dag he, Patricia
Patricia: ja saluukes allemaal.
1 fles rode wijn, een dubbele trappist, een plat waterke én zoutjes!
mystory
1 fles rode wijn, een dubbele trappist, een plat waterke én zoutjes!
Marleen: allez,ik probeer. Zullen we beginnen met de eerste vraag?
Greta: ik heb mij rot geërgerd. Telkens opnieuw een ander verhaal en telkens ontdekte hij daarin toevallig dat meisje.
Patricia: Gaat het niet over wat we leuk vinden
Greta: of niet staat hier tussen haakjes.
Patricia: ok
Greta: ik vond het bij de haren getrokken
Patricia: vreemd, ik vond dat ook wel verwarrend, ja, maar ik denk dat het mij net in het verhaal trok. Het maakte mij alleszins nieuwsgierig. Waar wil hij naartoe en wat moet ik doen?
Greta: ik voelde mij gemanipuleerd.
Marie-Anne: ik vond die verschillende periodes wel interessant. Dat was zo precies of ik door mijn leven reisde.
Greta: ja de revolutie en de flower power…
Marie-Anne: mijn mama was in Parijs toen de studentenrevolutie uitbrak.
Patricia: wouw, zo’n historisch moment meemaken
Marie-Anne: zij vond dat niet zo leuk, voor die éne keer dat ze dan eens in Parijs kwam. En ze konden ook niet naar huis
Renilde: dat had wel iets vond ik, wij hebben die geschiedenis toch ook een beetje meegemaakt.
Anne: ik heb het niet uitgelezen.Ik ergerde mij aan zijn etaleren. Kijk eens wat ik allemaal weet.
Patricia: ik vond het wel leuk om te zien hoe hij telkens een situatie creëerde, zelf er buiten bleef staan, een vriend vond die hem naar die wereld en naar het stoute meisje gidste. Die vriend moest dan wel telkens sterven.
Greet: dat haat ik in boeken als je zo moet gaan zoeken.
Anne: ik ook, wat heb je nu aan zo’n boek?
Renilde: dat zegt niets over mijn leven of het leven dat ik ken.
Patricia: het zegt iets over de literatuur
Anne: en die karakters waren vlak.
Marleen: ja wat vond je van de karaktertekening, de evolutie in de karakters
Marie-Anne: die bleven toch hetzelfde?
Anne: dat vond ik ook. Hij bleef het brave jongetje en zij het stoute meisje. Dat zijn kartonnen karakters.
Marie-Anne: en dat die Ricardito dat allemaal neemt?Jongens toch, dat maakt mij kwaad.
Marleen: vlakke karakters, dus.
Patricia: maar hij groeide toch van vertaler, naar literair vertaler, naar schrijver?
Marleen: dat vind ik wel interessant
Anne: die personages leven niet.
Patricia: is typisch voor een allegorie.
Anne: ja het boek deed mij aan Elcerlyck denken.
Greet: een allegorie?
Anne: iedere brave jongen, ieder het stout meisje. Dat soort boeken lees ik niet graag.
Renilde: ik vond dat een sm-relatie.
Greta: wat?
Renilde: dat is toch zo. Ik heb gelezen dat dat zo gaat.
Patricia: sm…dat is nu helemaal niet bij me opgekomen!
Renilde: allez, dat is toch niet normaal, ik bedoel, voor ons normaal. Maar er zijn mensen die dat graag hebben, die vernedering.
Marleen: maar met die winden
Marie-Anne: ja wat was daar de bedoeling van?
Renilde: maar bestaat dat?
Marie-Anne: dat weet ik niet.
Renilde: er bestaan toch middelen ertegen?
Marleen: bonen en ajuinen zullen ze dan verwerken zeker.
Marie-Anne: maar hoe kan die zo’n relatie beschrijven? Is dat iets uit zijn leven?
Marleen: wacht , dat heb ik opgezocht.Hij is geboren in Peru in 1936. Dan is hij nu…
Patricia: 70
Marleen: 80
Patricia: 80?
Marleen: Ah nee, 70.Zijn ouders waren gescheiden. Tot zijn tiende woonde hij in Bolivia bij zijn moeder, die mishandelde hem.Dan is hij terug naar Peru gegaan, naar zijn vader. Daar woonde een tante bij hen in en die mishandelde hem ook.
Marie-Anne: ah
Marleen: wacht, het strafste komt nog: met die tante is hij op negentienjarige leeftijd getrouwd.
Marie-Anne: dat moet wel, want daar zo over schrijven.
Greet: ja Marleen, waarom heb jij dit boek gekozen?
Marleen: eu, ik had het nog niet gelezen.
Greet: dat kan wel niet.
Marleen: maar ik had wel een recensie in De Standaard gelezen en het cadeau gegeven aan Renilde.
Renilde: dus ik moest het wel lezen.
Marleen: er stond in dat het humoristisch was.
Anne: humoristisch.Dat staat op de achterflap, maar ik vind het boek helemaal niet humoristisch.
Marie-Anne: dat vind ik nu ook niet.
Anne: wat mij irriteert, is dat haar lichaam telkens zo in detail beschreven wordt.
Greta: is dat zo?
Anne: niet alleen haar lichaam, maar wat zij aan heeft
Patricia: misschien heeft dat wel een functie?
Anne: het irriteert mij, jong strak
Marie-Anne: ik vond het wel ongeloofwaardig dat dat stoute meisje zich zo kon vermommen in al die situaties.
Renilde: en zo al die accenten kon spreken.
Marleen: dat zal wel door die armoede komen zeker.
Patricia: er bestaat een speigelwerking tussen die brave jongen en dat stoute meisje.Ze blijven allebei zichzelf. Alleen stond Ricardito altijd naakt buiten de groep en zij verkleedde zich en ging altijd op, als een kameleon, in die tijd en ruimte.
Greta: vorm en inhoud, dan.
Patricia: dat heb ik eraan verbonden
Greet: het kan wel goed zijn, he, dat dat allemaal zo bedoeld is, maar vind je dat dan niet zo bewerkelijkt.
Patricia: bewerkelijkt?
Anne: zo gezocht. Je moet toch een roman kunnen lezen, zonder daar allemaal rekening mee te houden. Die roman moet toch bestaan zonder naar de vorm te moeten kijken?
Greet: dat vind ik ook: de vorm verdwijnt in een goede roman.
Anne: het moet toch plezierig blijven om een goede roman te lezen.
Marleen: vorm creëert betekenis.
Anne: oh betekenis. Vind je niet dat alles tegenwoordig betekenis is, ik vind dat zo… ik lees een boek omdat ik daarin kan opgaan.
Pallieter pauzeert aan de tafel. Alle tafels zitten ondertussen vol.
Pallieter: willen jullie nog iets drinken?
Marie-Anne: zullen we een fles bestellen? Drinkt iedereen van op het vat?
Anne: nee, ik had de fruitige besteld, maar doe maar.
Greta: voor mij een Westmalle
Pallieter: dubbel of tripel
Greta: dubbel
Patricia: een plat waterke
Pallieter gaat weg
Patricia: vind je de wijn lekker?Hij is nogal zuur.
Marie-Anne: valt wel mee.
Patricia: Hij heeft wel een fruitige afdronk ,maar ik ga hem toch niet opdrinken.
Marleen: ik heb dat niet zo graag, een hele fles. Met een karafke kan ik beter bijhouden wat ik drink.
Marie-Anne: dan zullen we voor jou streepjes zetten.
Greet: op het glas.
Renilde: nog tot daar
Pallieter brengt de drankjes.
Marleen: en wat is de betekenis, eu de rol van het jongetje?
Greta: dat vond ik ongeloofwaardig. Dat zij hem ineens leerde praten.
Marleen: ze hadden allebei wel een trauma te verwerken.
Greta: en dat hoorde hij al aan de telefoon?
Patricia: een voorbode dat zij de schrijver een stem kan geven.
Marleen: een hint van interpretatie?
Marie-Anne: waren daar nu normale mensen in dat boek?
Renilde: ik vond dat koppel, die buren, wel normaal ja.
Greta: en nog wel een Belg.
Patricia: wetenschappers, medici en schrijvers maken de mens gezond.
Marleen: en waarom komt zij altijd terug naar hem?
Marie-Anne: waarom laat hij haar altijd toe, eerder?
Marleen: en geeft hij aan haar al zijn geld.Hij moet zelfs zijn appartement op het laatst verkopen?
Greta: maar zij houden toch van elkaar.Want als hij daar die ander heeft, daar in Madrid, dan is zij toch niet min.
Renilde: maar zij vindt dat ook niet goed voor hem.Ze zegt dat ook tegen hem. Dit appartement is een grote rommel en jij stond altijd zo op orde.
Patricia: dat leek mij ook maar een oppervlakkige relatie.
Renilde : waarom denk je dat?
Patricia: hij gaf haar toch gemakkelijk op.
Marleen: hij zal ook wel geweten hebben dat die relatie niet lang kon duren.
Renilde: denk je dat?
Marleen: ja, hij wist toch ook wel dat zij veel jonger was.Hij zal zich wel beveiligd hebben tegen de pijn.
Marie-Anne: ik denk ook dat hij niet meer zo in de liefde wou opgaan.
Greta: die relatie met het stoute meisje heeft hem toch wel getekend.
Renilde: dat was een obsessie.
Patricia: obsessie?
Renilde: ja, hij kon toch niet zonder haar en zij niet zonder hem?
Marleen: ja, ik vond dat zo erg dat hij niet in Peru kon blijven toen zij de telefoon niet opnam.
Greta: en dan zijn opluchting toen hij thuiskwam en zij op hem wachtte.Dat vond ik wel ontroerend.
Marie-Anne: en dan die telefoon om te zeggen dat de telefoon terug gemaakt is.
Patricia: ik dacht dat zij toen loog.
Renilde: meen je dat?
Patricia: dat dacht ik, ja.Ze had toen toch al die oudere man, volgens mij. Dat was opgezet spel.
Renilde: ja dat kan.Dan wordt het wel helemaal arme Ricardito.
Marie-Anne: maar waarom deed ze dat toch allemaal?
Marleen: uit armoede
Anne: maar dan was ze toch bij de eerste man gebleven: die had toch genoeg geld.
Greta: of bij die Japanner.
Anne: zou dat er echt zo aan toe gaan in Japan?
Greta: ik weet het niet.Mijn schoonzus zit nu in Japan.Ik zal het haar eens vragen.
Renilde: maar die Japanner dat het was toch het kantelmoment, nee.
Marie-Anne: dat kunt ge wel zeggen.
Anne: ik snap dat niet dat vrouwen dat nodig hebben.
Renilde: maar nu was het wel omgekeerd.Nu was zij de slaaf en hij de meester.Dat verweet zij hem toch.Dat hij altijd zo braaf bleef.
Greta: zij was op zoek naar haar meester.
Marie-Anne: maar dat ging wel heel ver.
Renilde: tot haar leven op het spel stond.
Patricia: Die Japanner had haar toch buitengezet.
Renilde: neenee, dat had zij toch verzonnen.
Patricia: och god ja.
Marie-Anne: dat zei die dokter toch
Greta: die vond dat ook heel sterk van haar.
Anne: verslaafd aan vernedering.
Marleen: ik ken ook zon koppel.Hij kijkt helemaal naar haar op en doet alles voor haar.
Greta: ja, maar wat die Japanner allemaal met haar gedaan heeft.
Marleen: wat zegt dit allemaal over de liefde?
Marie-Anne: gaat het over liefde?
Patricia: dan vind ik dat A S Byatt veel meer over liefde ging.
Marleen: Obsessie
Patricia: Possesion, ja.
Renilde steekt haar hand op. Pallieter komt naar de tafel
Greet: ja Renilde
Renilde: krijgen wij nog wat zoutjes?
Pallieter: zeker.
Greet: oh, ik dacht dat je een vraag ging stellen.
Renilde: Ik heb een vraag gesteld,ja.
Pallieter zet twee schaaltjes met zoutjes op de tafel
Marleen: en die Arquimedes?
Anne: dat vond ik een goedkope truc.
Greta: dat was die met zijn golfbrekers.
Renilde: toch wel straf dat dat haar pa bleek te zijn.
Greta: met die neef die geen neef was.
Patricia: de lezer die een boek zo goed vindt, dat hij alles over die schrijver wil weten.
Marleen: ik vond dat wel een goed beeld, verklaart de aantrekkingskracht van Ricardito voor haar. Hij is haar golfbreker?
Patricia: waarvoor stond Archimedes?
Marleen: dat is haar vader.
Patricia: de wetenschapper, bedoel ik.
Marleen: denk je niet dat Arquimedes gewoon een veelvoorkomende naam is?
Greet: is dat die niet van de zwaartekracht?
Marie-Anne: ja, dat is die met zijn bad.
Marleen: ik heb het niet opgezocht.
Patricia: zwaartekracht?
Greta: dat was toch geen positieve relatie met haar vader.
Renilde: hij wou via haar naar Parijs.
Marleen: zij wou ook niet terug naar Peru.
Anne: dat vond ik wel een prachtige scène met dat meisje, het roze varkentje.
Marleen: op dat feestje?
Anne: toen ze ontdekten dat zij geen Chileense was.Geen enkel karakter leefde in dit verhaal maar dat roze varkentje, schitterend beschreven.
Marleen: dat meisje wist dat wel niet.
Anne: nee die was te goeder trouw (zoekt passage)
Marleen: maar misschien kunnen we dan overgaan naar het belang van de taal.
Renilde: heel belangrijk.
Marie-Anne: hij was ook vertaler.Ik vond dat ook prachtig hoe hij dat uitlegde dat zij andermans taal gebruikten (zoekt passage)
Renilde: en ook dat zij geen sporen nalaten.
Marie-Anne: en dat je als vertaler alleen de woorden gebruikt maar niet naar de betekenis hoeft te kijken.
Greet: dat kan toch niet.Je kunt toch niet vertalen zonder interpretatie.
Renilde: dat moet nochtans.Bij ons krijgen die mannen een lijst van vakjargon, dat moeten zij voorbereiden.Die hebben daar toch wel veel werk mee.
Marleen: maar in een literaire vertaling, daar speelt de interpretatie wel mee.
Greet: in iedere vertaling.
Renilde: nee, dat kan helemaal niet want vaak wordt er vertaald naar het Engels en vanuit het Engels naar een andere taal.
Greta: als ik dan denk aan die oefening van een zinnetje doorzeggen.
Renilde: ze moeten precies vertalen wat er gezegd wordt.Dat is intensief werk.Die mannen mogen maar 20 minuten werken en dan moeten ze rusten.En die hebben ook recht op anderhalf uur lunchpauze en wij moeten dat respecteren.Als bij ons een vergadering, bijvoorbeeld, uitloopt en wij willen nog wat langer werken of vroeger beginnen, dan mogen wij dat niet.
Anne: dat lijkt mij ook wel moeilijk, zo simultaan vertalen.
Marleen: in het boek wordt ook veel vertaald.
Greta: ja dat vond ik wel erg irritant.Iedere conferentie kon hij laten zien wat hij erover wist.Eentje over de arme landen, dan kregen we daar ook weer zijn opinie.Allez dacht ik dan, dat weten we ook weer.
Marleen: dat hij Russisch ging leren, vond ik toch wel indrukwekkend.
Renilde: en dan Tsjechov gaat vertalen.
Marleen: en zij spreekt ook verschillende talen.
Greta: maar altijd gebrekkig
Marie-Anne: sprak zij ook Japans?
Patricia: of Engels?
Renilde: Japans denk ik, want ze bestelde toch thee in het Japans en ze verstonden haar niet goed.
Anne: ik heb die passage gevonden met het roze varkentje. ‘Een blij varkentje wier vetrolletjes werden opgestuwd door haar roze jurk met een grote strik op de rug’. Het was dus geen roos varkentje, maar een blij met een roze jurk.Op pagina 17.
Greta: Die Miraflores wijk leeft ook wel.
Anne: je voelt dat hij daar gewoond heeft.
Een groep installeert zich rond de piano
Greet: och, nu krijgen we nog Porky and Bess
Greta: musicals vandaag
Marleen: en wat zegt het boek over oud worden?
Greet: dat het een goed idee is?
Greta: Ik vond die multiculturele wijk in Madrid wel iets hebben, ik wil daar wel eens op bezoek gaan.
Renilde: en die jonge vriendin.
Marleen: hij kon wel niet geloven dat ze bij hem zou blijven.
Renilde: maar hij vond haar verhaal wel interessant. Als zij beschrijft wat zij in de etalages ziet.
Greta: hij leert met andere ogen kijken
Patricia: maar dat is toch een oppervlakkige liefde. Dat zit toch in haar decor bouwen.Het stoute meisje zijn innerlijk en de andere het uiterlijk.
Renilde: zo zie ik dat wel niet.Decor is toch een visualisering van de binnenwereld. Het decor versterkt toch de betekenis van de werkelijkheid?
Patricia: ja ,je hebt gelijk.
Marleen: maar dat kon het stoute meisje toch niet zo goed hebben.
Anne: Waarom ging ze naar hem terug toen ze doodziek was?
Patricia: Eros en Thanatos?
Greta; ze heeft zelfs een detective ingehuurd om hem te vinden.
Patricia: ik vind dat oud worden getoond wordt als de kans om authentiek te worden, de periode waarin je je maskers kunt afgooien.
Greta: dat zij haar vrouwelijkheid kan loslaten?
Marleen: dat was toch een belangrijk wapen, daarmee bereikte ze toch alles.
Marie-Anne: kan! Ze heeft toch geen keuze? Ze wordt verteerd door kanker en hij heeft een hersenbloeding gehad.’t Is van te moeten ja.
Renilde: ja, hij kan niet meer vertalen.
Patricia: maar hij bereikt toch wat hij altijd wou, is niet meer vervreemd in zijn vertalerschap.
Marie-Anne: en moet hij daarom ziek worden?
Greta: je moet iets verliezen, om iets anders te krijgen?
Patricia: ik begrijp ook niet waarom zij zo gruwelijk ontvrouwd moet worden.
Marie-Anne: maar zij heeft geen keuze…
Anne: ja maar de schrijver wel, waarom moet zij geslachtsloos worden, bedoel je?
Patricia: hij krijgt toch geen kanker die hem ontmant?
Renilde: hij krijgt wel een huisje.
Marleen: zij had ook een relatie met een oudere man.
Greta: die zijn kinderen rebelleerden daar wel tegen.
Marie-Anne: zij heeft hem ook teruggestuurd naar zijn kinderen.
Greta: toen ze al ziek was.
Greet: en zij krijgt dan een huisje van hem?
Renilde: dat huisje geeft ze dan wel aan Ricardito.
Greta: na alles wat hij voor haar gedaan heeft.
Marleen: waarom ben je het verhaal blijven lezen?
Marie-Anne: ik vond dat het vlot las.
Greta: ik niet, dat telkens opnieuw beginnen.
Patricia: ik ben blijven lezen omdat ik het niet begreep en ook door het vertelperspectief
Marleen: ja dat was speciaal.
Patricia: een oudere man die terugblikt op zijn leven en soms kondigt hij al aan dat het anders gelopen is. Ik wou weten hoe de oude man zo geworden was.
Marleen: gelukkig doet hij dat alleen maar soms.
Renilde: maar het is toch een open einde.
Patricia: dat vind ik niet: hij heeft het boek toch geschreven.
Greta: dus hij heeft de vraag van het stoute meisje gevolgd.
Marie-Anne: moest zij daarom sterven?
Anne: is die zus nog teruggekomen?
Marleen: nee, die komt alleen in het begin voor. Wat vonden jullie van de politieke context?
Greta: die revolutionair, heeft die echt bestaan?
Marleen: dat zal wel, maar dat heb ik ook niet opgezocht.
Renilde: toch straf dat je revolutionair wilt worden zonder dat er een reden toe is.
Patricia: en dan je land ontwricht.
Marie-Anne: heeft hij ook meegedaan aan d revolutie?
Marleen: hij is wel politiek geëngageerd.Hij heeft de vorige keer zelfs meegedaan aan de presidentsverkiezingen, maar hij heeft het net niet gehaald. Toen hij jong was, steunde hij de links, maar hij is opgekomen voor de conservatieven.
Greta: en dan die homo die met al die vrouwen vrijde.
Marleen: die relatie met die oude vrouw was toch ook ongeloofwaardig
Patricia: dat was een vroegere madam, nee?
Renilde: een madam?
Marleen: een verpleegster.
Greta: en hij lag op straat en zij pikte hem dan op.Dat vond ik ook zo ongeloofwaardig.
Patricia: een soort van mecenaat?
Greta: en waarom moesten wij nu telkens in een ander verhaal stappen?
Patricia: ik heb dat verbonden met luminality van Victor Turner, de antropoloog.
Greta: Turner?
Patricia: Ja, maar je moet er wel Victor voor zetten, want er is ook nog een Mark. Ik heb geen juist Nederlands woord voor luminality: het is een gemoedstoestand, periode waarin alles kan veranderen en luminal personages die behoren nergens toe.Ricardito en het meisje zijn luminal personages: hij is wees, immigrant, vertaler, engageert zich nergens toe. Luminality is een veranderingsritueel. Het kent een voorbereidende fase, waarin je je moet ontdoen van alle oppervlakkige identiteitskenmerken, dan de luminal fase waarin ruimte bestaat voor alternatieven, experimenteren, en dan de fase waarin de verandering is opgeslagen.
Greta: moet je dat zo ver gaan zoeken.
Patricia: Het is op zoek gaan naar de kern van het mens-zijn, humanitas. Wij kennen dat systeem wel, als iemand trouwt bijvoorbeeld
Greta: dan is de vrijgezellenavond zo iets
Patricia: ja, of als je je totem krijgt bij de scouts
Greta: ik was bij de gidsen
Patricia: in ieder geval, je wordt daar ook helemaal uit je rol en plaats ontvoerd…
Marie-Anne: drinken we nog iets?
1 fles rode wijn, een dubbele trappist, een plat waterke én zoutjes!
Marleen: allez,ik probeer. Zullen we beginnen met de eerste vraag?
Greta: ik heb mij rot geërgerd. Telkens opnieuw een ander verhaal en telkens ontdekte hij daarin toevallig dat meisje.
Patricia: Gaat het niet over wat we leuk vinden
Greta: of niet staat hier tussen haakjes.
Patricia: ok
Greta: ik vond het bij de haren getrokken
Patricia: vreemd, ik vond dat ook wel verwarrend, ja, maar ik denk dat het mij net in het verhaal trok. Het maakte mij alleszins nieuwsgierig. Waar wil hij naartoe en wat moet ik doen?
Greta: ik voelde mij gemanipuleerd.
Marie-Anne: ik vond die verschillende periodes wel interessant. Dat was zo precies of ik door mijn leven reisde.
Greta: ja de revolutie en de flower power…
Marie-Anne: mijn mama was in Parijs toen de studentenrevolutie uitbrak.
Patricia: wouw, zo’n historisch moment meemaken
Marie-Anne: zij vond dat niet zo leuk, voor die éne keer dat ze dan eens in Parijs kwam. En ze konden ook niet naar huis
Renilde: dat had wel iets vond ik, wij hebben die geschiedenis toch ook een beetje meegemaakt.
Anne: ik heb het niet uitgelezen.Ik ergerde mij aan zijn etaleren. Kijk eens wat ik allemaal weet.
Patricia: ik vond het wel leuk om te zien hoe hij telkens een situatie creëerde, zelf er buiten bleef staan, een vriend vond die hem naar die wereld en naar het stoute meisje gidste. Die vriend moest dan wel telkens sterven.
Greet: dat haat ik in boeken als je zo moet gaan zoeken.
Anne: ik ook, wat heb je nu aan zo’n boek?
Renilde: dat zegt niets over mijn leven of het leven dat ik ken.
Patricia: het zegt iets over de literatuur
Anne: en die karakters waren vlak.
Marleen: ja wat vond je van de karaktertekening, de evolutie in de karakters
Marie-Anne: die bleven toch hetzelfde?
Anne: dat vond ik ook. Hij bleef het brave jongetje en zij het stoute meisje. Dat zijn kartonnen karakters.
Marie-Anne: en dat die Ricardito dat allemaal neemt?Jongens toch, dat maakt mij kwaad.
Marleen: vlakke karakters, dus.
Patricia: maar hij groeide toch van vertaler, naar literair vertaler, naar schrijver?
Marleen: dat vind ik wel interessant
Anne: die personages leven niet.
Patricia: is typisch voor een allegorie.
Anne: ja het boek deed mij aan Elcerlyck denken.
Greet: een allegorie?
Anne: iedere brave jongen, ieder het stout meisje. Dat soort boeken lees ik niet graag.
Renilde: ik vond dat een sm-relatie.
Greta: wat?
Renilde: dat is toch zo. Ik heb gelezen dat dat zo gaat.
Patricia: sm…dat is nu helemaal niet bij me opgekomen!
Renilde: allez, dat is toch niet normaal, ik bedoel, voor ons normaal. Maar er zijn mensen die dat graag hebben, die vernedering.
Marleen: maar met die winden
Marie-Anne: ja wat was daar de bedoeling van?
Renilde: maar bestaat dat?
Marie-Anne: dat weet ik niet.
Renilde: er bestaan toch middelen ertegen?
Marleen: bonen en ajuinen zullen ze dan verwerken zeker.
Marie-Anne: maar hoe kan die zo’n relatie beschrijven? Is dat iets uit zijn leven?
Marleen: wacht , dat heb ik opgezocht.Hij is geboren in Peru in 1936. Dan is hij nu…
Patricia: 70
Marleen: 80
Patricia: 80?
Marleen: Ah nee, 70.Zijn ouders waren gescheiden. Tot zijn tiende woonde hij in Bolivia bij zijn moeder, die mishandelde hem.Dan is hij terug naar Peru gegaan, naar zijn vader. Daar woonde een tante bij hen in en die mishandelde hem ook.
Marie-Anne: ah
Marleen: wacht, het strafste komt nog: met die tante is hij op negentienjarige leeftijd getrouwd.
Marie-Anne: dat moet wel, want daar zo over schrijven.
Greet: ja Marleen, waarom heb jij dit boek gekozen?
Marleen: eu, ik had het nog niet gelezen.
Greet: dat kan wel niet.
Marleen: maar ik had wel een recensie in De Standaard gelezen en het cadeau gegeven aan Renilde.
Renilde: dus ik moest het wel lezen.
Marleen: er stond in dat het humoristisch was.
Anne: humoristisch.Dat staat op de achterflap, maar ik vind het boek helemaal niet humoristisch.
Marie-Anne: dat vind ik nu ook niet.
Anne: wat mij irriteert, is dat haar lichaam telkens zo in detail beschreven wordt.
Greta: is dat zo?
Anne: niet alleen haar lichaam, maar wat zij aan heeft
Patricia: misschien heeft dat wel een functie?
Anne: het irriteert mij, jong strak
Marie-Anne: ik vond het wel ongeloofwaardig dat dat stoute meisje zich zo kon vermommen in al die situaties.
Renilde: en zo al die accenten kon spreken.
Marleen: dat zal wel door die armoede komen zeker.
Patricia: er bestaat een speigelwerking tussen die brave jongen en dat stoute meisje.Ze blijven allebei zichzelf. Alleen stond Ricardito altijd naakt buiten de groep en zij verkleedde zich en ging altijd op, als een kameleon, in die tijd en ruimte.
Greta: vorm en inhoud, dan.
Patricia: dat heb ik eraan verbonden
Greet: het kan wel goed zijn, he, dat dat allemaal zo bedoeld is, maar vind je dat dan niet zo bewerkelijkt.
Patricia: bewerkelijkt?
Anne: zo gezocht. Je moet toch een roman kunnen lezen, zonder daar allemaal rekening mee te houden. Die roman moet toch bestaan zonder naar de vorm te moeten kijken?
Greet: dat vind ik ook: de vorm verdwijnt in een goede roman.
Anne: het moet toch plezierig blijven om een goede roman te lezen.
Marleen: vorm creëert betekenis.
Anne: oh betekenis. Vind je niet dat alles tegenwoordig betekenis is, ik vind dat zo… ik lees een boek omdat ik daarin kan opgaan.
Pallieter pauzeert aan de tafel. Alle tafels zitten ondertussen vol.
Pallieter: willen jullie nog iets drinken?
Marie-Anne: zullen we een fles bestellen? Drinkt iedereen van op het vat?
Anne: nee, ik had de fruitige besteld, maar doe maar.
Greta: voor mij een Westmalle
Pallieter: dubbel of tripel
Greta: dubbel
Patricia: een plat waterke
Pallieter gaat weg
Patricia: vind je de wijn lekker?Hij is nogal zuur.
Marie-Anne: valt wel mee.
Patricia: Hij heeft wel een fruitige afdronk ,maar ik ga hem toch niet opdrinken.
Marleen: ik heb dat niet zo graag, een hele fles. Met een karafke kan ik beter bijhouden wat ik drink.
Marie-Anne: dan zullen we voor jou streepjes zetten.
Greet: op het glas.
Renilde: nog tot daar
Pallieter brengt de drankjes.
Marleen: en wat is de betekenis, eu de rol van het jongetje?
Greta: dat vond ik ongeloofwaardig. Dat zij hem ineens leerde praten.
Marleen: ze hadden allebei wel een trauma te verwerken.
Greta: en dat hoorde hij al aan de telefoon?
Patricia: een voorbode dat zij de schrijver een stem kan geven.
Marleen: een hint van interpretatie?
Marie-Anne: waren daar nu normale mensen in dat boek?
Renilde: ik vond dat koppel, die buren, wel normaal ja.
Greta: en nog wel een Belg.
Patricia: wetenschappers, medici en schrijvers maken de mens gezond.
Marleen: en waarom komt zij altijd terug naar hem?
Marie-Anne: waarom laat hij haar altijd toe, eerder?
Marleen: en geeft hij aan haar al zijn geld.Hij moet zelfs zijn appartement op het laatst verkopen?
Greta: maar zij houden toch van elkaar.Want als hij daar die ander heeft, daar in Madrid, dan is zij toch niet min.
Renilde: maar zij vindt dat ook niet goed voor hem.Ze zegt dat ook tegen hem. Dit appartement is een grote rommel en jij stond altijd zo op orde.
Patricia: dat leek mij ook maar een oppervlakkige relatie.
Renilde : waarom denk je dat?
Patricia: hij gaf haar toch gemakkelijk op.
Marleen: hij zal ook wel geweten hebben dat die relatie niet lang kon duren.
Renilde: denk je dat?
Marleen: ja, hij wist toch ook wel dat zij veel jonger was.Hij zal zich wel beveiligd hebben tegen de pijn.
Marie-Anne: ik denk ook dat hij niet meer zo in de liefde wou opgaan.
Greta: die relatie met het stoute meisje heeft hem toch wel getekend.
Renilde: dat was een obsessie.
Patricia: obsessie?
Renilde: ja, hij kon toch niet zonder haar en zij niet zonder hem?
Marleen: ja, ik vond dat zo erg dat hij niet in Peru kon blijven toen zij de telefoon niet opnam.
Greta: en dan zijn opluchting toen hij thuiskwam en zij op hem wachtte.Dat vond ik wel ontroerend.
Marie-Anne: en dan die telefoon om te zeggen dat de telefoon terug gemaakt is.
Patricia: ik dacht dat zij toen loog.
Renilde: meen je dat?
Patricia: dat dacht ik, ja.Ze had toen toch al die oudere man, volgens mij. Dat was opgezet spel.
Renilde: ja dat kan.Dan wordt het wel helemaal arme Ricardito.
Marie-Anne: maar waarom deed ze dat toch allemaal?
Marleen: uit armoede
Anne: maar dan was ze toch bij de eerste man gebleven: die had toch genoeg geld.
Greta: of bij die Japanner.
Anne: zou dat er echt zo aan toe gaan in Japan?
Greta: ik weet het niet.Mijn schoonzus zit nu in Japan.Ik zal het haar eens vragen.
Renilde: maar die Japanner dat het was toch het kantelmoment, nee.
Marie-Anne: dat kunt ge wel zeggen.
Anne: ik snap dat niet dat vrouwen dat nodig hebben.
Renilde: maar nu was het wel omgekeerd.Nu was zij de slaaf en hij de meester.Dat verweet zij hem toch.Dat hij altijd zo braaf bleef.
Greta: zij was op zoek naar haar meester.
Marie-Anne: maar dat ging wel heel ver.
Renilde: tot haar leven op het spel stond.
Patricia: Die Japanner had haar toch buitengezet.
Renilde: neenee, dat had zij toch verzonnen.
Patricia: och god ja.
Marie-Anne: dat zei die dokter toch
Greta: die vond dat ook heel sterk van haar.
Anne: verslaafd aan vernedering.
Marleen: ik ken ook zon koppel.Hij kijkt helemaal naar haar op en doet alles voor haar.
Greta: ja, maar wat die Japanner allemaal met haar gedaan heeft.
Marleen: wat zegt dit allemaal over de liefde?
Marie-Anne: gaat het over liefde?
Patricia: dan vind ik dat A S Byatt veel meer over liefde ging.
Marleen: Obsessie
Patricia: Possesion, ja.
Renilde steekt haar hand op. Pallieter komt naar de tafel
Greet: ja Renilde
Renilde: krijgen wij nog wat zoutjes?
Pallieter: zeker.
Greet: oh, ik dacht dat je een vraag ging stellen.
Renilde: Ik heb een vraag gesteld,ja.
Pallieter zet twee schaaltjes met zoutjes op de tafel
Marleen: en die Arquimedes?
Anne: dat vond ik een goedkope truc.
Greta: dat was die met zijn golfbrekers.
Renilde: toch wel straf dat dat haar pa bleek te zijn.
Greta: met die neef die geen neef was.
Patricia: de lezer die een boek zo goed vindt, dat hij alles over die schrijver wil weten.
Marleen: ik vond dat wel een goed beeld, verklaart de aantrekkingskracht van Ricardito voor haar. Hij is haar golfbreker?
Patricia: waarvoor stond Archimedes?
Marleen: dat is haar vader.
Patricia: de wetenschapper, bedoel ik.
Marleen: denk je niet dat Arquimedes gewoon een veelvoorkomende naam is?
Greet: is dat die niet van de zwaartekracht?
Marie-Anne: ja, dat is die met zijn bad.
Marleen: ik heb het niet opgezocht.
Patricia: zwaartekracht?
Greta: dat was toch geen positieve relatie met haar vader.
Renilde: hij wou via haar naar Parijs.
Marleen: zij wou ook niet terug naar Peru.
Anne: dat vond ik wel een prachtige scène met dat meisje, het roze varkentje.
Marleen: op dat feestje?
Anne: toen ze ontdekten dat zij geen Chileense was.Geen enkel karakter leefde in dit verhaal maar dat roze varkentje, schitterend beschreven.
Marleen: dat meisje wist dat wel niet.
Anne: nee die was te goeder trouw (zoekt passage)
Marleen: maar misschien kunnen we dan overgaan naar het belang van de taal.
Renilde: heel belangrijk.
Marie-Anne: hij was ook vertaler.Ik vond dat ook prachtig hoe hij dat uitlegde dat zij andermans taal gebruikten (zoekt passage)
Renilde: en ook dat zij geen sporen nalaten.
Marie-Anne: en dat je als vertaler alleen de woorden gebruikt maar niet naar de betekenis hoeft te kijken.
Greet: dat kan toch niet.Je kunt toch niet vertalen zonder interpretatie.
Renilde: dat moet nochtans.Bij ons krijgen die mannen een lijst van vakjargon, dat moeten zij voorbereiden.Die hebben daar toch wel veel werk mee.
Marleen: maar in een literaire vertaling, daar speelt de interpretatie wel mee.
Greet: in iedere vertaling.
Renilde: nee, dat kan helemaal niet want vaak wordt er vertaald naar het Engels en vanuit het Engels naar een andere taal.
Greta: als ik dan denk aan die oefening van een zinnetje doorzeggen.
Renilde: ze moeten precies vertalen wat er gezegd wordt.Dat is intensief werk.Die mannen mogen maar 20 minuten werken en dan moeten ze rusten.En die hebben ook recht op anderhalf uur lunchpauze en wij moeten dat respecteren.Als bij ons een vergadering, bijvoorbeeld, uitloopt en wij willen nog wat langer werken of vroeger beginnen, dan mogen wij dat niet.
Anne: dat lijkt mij ook wel moeilijk, zo simultaan vertalen.
Marleen: in het boek wordt ook veel vertaald.
Greta: ja dat vond ik wel erg irritant.Iedere conferentie kon hij laten zien wat hij erover wist.Eentje over de arme landen, dan kregen we daar ook weer zijn opinie.Allez dacht ik dan, dat weten we ook weer.
Marleen: dat hij Russisch ging leren, vond ik toch wel indrukwekkend.
Renilde: en dan Tsjechov gaat vertalen.
Marleen: en zij spreekt ook verschillende talen.
Greta: maar altijd gebrekkig
Marie-Anne: sprak zij ook Japans?
Patricia: of Engels?
Renilde: Japans denk ik, want ze bestelde toch thee in het Japans en ze verstonden haar niet goed.
Anne: ik heb die passage gevonden met het roze varkentje. ‘Een blij varkentje wier vetrolletjes werden opgestuwd door haar roze jurk met een grote strik op de rug’. Het was dus geen roos varkentje, maar een blij met een roze jurk.Op pagina 17.
Greta: Die Miraflores wijk leeft ook wel.
Anne: je voelt dat hij daar gewoond heeft.
Een groep installeert zich rond de piano
Greet: och, nu krijgen we nog Porky and Bess
Greta: musicals vandaag
Marleen: en wat zegt het boek over oud worden?
Greet: dat het een goed idee is?
Greta: Ik vond die multiculturele wijk in Madrid wel iets hebben, ik wil daar wel eens op bezoek gaan.
Renilde: en die jonge vriendin.
Marleen: hij kon wel niet geloven dat ze bij hem zou blijven.
Renilde: maar hij vond haar verhaal wel interessant. Als zij beschrijft wat zij in de etalages ziet.
Greta: hij leert met andere ogen kijken
Patricia: maar dat is toch een oppervlakkige liefde. Dat zit toch in haar decor bouwen.Het stoute meisje zijn innerlijk en de andere het uiterlijk.
Renilde: zo zie ik dat wel niet.Decor is toch een visualisering van de binnenwereld. Het decor versterkt toch de betekenis van de werkelijkheid?
Patricia: ja ,je hebt gelijk.
Marleen: maar dat kon het stoute meisje toch niet zo goed hebben.
Anne: Waarom ging ze naar hem terug toen ze doodziek was?
Patricia: Eros en Thanatos?
Greta; ze heeft zelfs een detective ingehuurd om hem te vinden.
Patricia: ik vind dat oud worden getoond wordt als de kans om authentiek te worden, de periode waarin je je maskers kunt afgooien.
Greta: dat zij haar vrouwelijkheid kan loslaten?
Marleen: dat was toch een belangrijk wapen, daarmee bereikte ze toch alles.
Marie-Anne: kan! Ze heeft toch geen keuze? Ze wordt verteerd door kanker en hij heeft een hersenbloeding gehad.’t Is van te moeten ja.
Renilde: ja, hij kan niet meer vertalen.
Patricia: maar hij bereikt toch wat hij altijd wou, is niet meer vervreemd in zijn vertalerschap.
Marie-Anne: en moet hij daarom ziek worden?
Greta: je moet iets verliezen, om iets anders te krijgen?
Patricia: ik begrijp ook niet waarom zij zo gruwelijk ontvrouwd moet worden.
Marie-Anne: maar zij heeft geen keuze…
Anne: ja maar de schrijver wel, waarom moet zij geslachtsloos worden, bedoel je?
Patricia: hij krijgt toch geen kanker die hem ontmant?
Renilde: hij krijgt wel een huisje.
Marleen: zij had ook een relatie met een oudere man.
Greta: die zijn kinderen rebelleerden daar wel tegen.
Marie-Anne: zij heeft hem ook teruggestuurd naar zijn kinderen.
Greta: toen ze al ziek was.
Greet: en zij krijgt dan een huisje van hem?
Renilde: dat huisje geeft ze dan wel aan Ricardito.
Greta: na alles wat hij voor haar gedaan heeft.
Marleen: waarom ben je het verhaal blijven lezen?
Marie-Anne: ik vond dat het vlot las.
Greta: ik niet, dat telkens opnieuw beginnen.
Patricia: ik ben blijven lezen omdat ik het niet begreep en ook door het vertelperspectief
Marleen: ja dat was speciaal.
Patricia: een oudere man die terugblikt op zijn leven en soms kondigt hij al aan dat het anders gelopen is. Ik wou weten hoe de oude man zo geworden was.
Marleen: gelukkig doet hij dat alleen maar soms.
Renilde: maar het is toch een open einde.
Patricia: dat vind ik niet: hij heeft het boek toch geschreven.
Greta: dus hij heeft de vraag van het stoute meisje gevolgd.
Marie-Anne: moest zij daarom sterven?
Anne: is die zus nog teruggekomen?
Marleen: nee, die komt alleen in het begin voor. Wat vonden jullie van de politieke context?
Greta: die revolutionair, heeft die echt bestaan?
Marleen: dat zal wel, maar dat heb ik ook niet opgezocht.
Renilde: toch straf dat je revolutionair wilt worden zonder dat er een reden toe is.
Patricia: en dan je land ontwricht.
Marie-Anne: heeft hij ook meegedaan aan d revolutie?
Marleen: hij is wel politiek geëngageerd.Hij heeft de vorige keer zelfs meegedaan aan de presidentsverkiezingen, maar hij heeft het net niet gehaald. Toen hij jong was, steunde hij de links, maar hij is opgekomen voor de conservatieven.
Greta: en dan die homo die met al die vrouwen vrijde.
Marleen: die relatie met die oude vrouw was toch ook ongeloofwaardig
Patricia: dat was een vroegere madam, nee?
Renilde: een madam?
Marleen: een verpleegster.
Greta: en hij lag op straat en zij pikte hem dan op.Dat vond ik ook zo ongeloofwaardig.
Patricia: een soort van mecenaat?
Greta: en waarom moesten wij nu telkens in een ander verhaal stappen?
Patricia: ik heb dat verbonden met luminality van Victor Turner, de antropoloog.
Greta: Turner?
Patricia: Ja, maar je moet er wel Victor voor zetten, want er is ook nog een Mark. Ik heb geen juist Nederlands woord voor luminality: het is een gemoedstoestand, periode waarin alles kan veranderen en luminal personages die behoren nergens toe.Ricardito en het meisje zijn luminal personages: hij is wees, immigrant, vertaler, engageert zich nergens toe. Luminality is een veranderingsritueel. Het kent een voorbereidende fase, waarin je je moet ontdoen van alle oppervlakkige identiteitskenmerken, dan de luminal fase waarin ruimte bestaat voor alternatieven, experimenteren, en dan de fase waarin de verandering is opgeslagen.
Greta: moet je dat zo ver gaan zoeken.
Patricia: Het is op zoek gaan naar de kern van het mens-zijn, humanitas. Wij kennen dat systeem wel, als iemand trouwt bijvoorbeeld
Greta: dan is de vrijgezellenavond zo iets
Patricia: ja, of als je je totem krijgt bij de scouts
Greta: ik was bij de gidsen
Patricia: in ieder geval, je wordt daar ook helemaal uit je rol en plaats ontvoerd…
Marie-Anne: drinken we nog iets?
6 Karafkes rode wijn en één thee
mystory
6 Karafkes rode wijn en één thee
Marie-Anne en Greet zitten aan een lange rechthoekige tafl in de rechterhoek. Patricia komt binnen.
Patricia: hallo
Pallieter: rode wijn van op het vat?
Patricia: eu…ja, ok. Zal ik het meenemen?
Pallieter: ik zal het wel brengen .
Patricia wandelt naar de tafel. Er zitten nog twee koppels te eten.
Patricia: k heb geluk. Hij is goedgezind
Marie-Anne: hoe gaat het?
Patricia: het gaat.
Greet: ik heb ook eens niersteentjes moeten laten vergruizen.
Patricia: oei, zeer pijnlijk.
Greet: och weet ge, nu weet ik waar mijn nieren liggen.
Patricia: ik ook
Greet: en als ik ze voel, dan drink ik maar wat meer water
Pallieter brengt wijn voor Patricia
Patricia: tja, hij vroeg het zo vrolijk.
Marie-Anne: boh, dan maar goed verdunnen met water, dat moet wel gaan.
Greet komt binnengestormd.
Greet: Ik was hier bijna niet geraakt.Les tot halfzeven, doe de deur achter mij dicht, zie dat ik mijn jas en sleutels in het docentenlokaal heb laten liggen, sjees daarnaartoe, gesloten, stond ik daar helemaal alleen in de school, da’s akelig, gelukkig was Mark, ons departementshoofd, er nog, sleutels gehaald, die met mij mee naar het docentenlokaal. Ik met mijn jas en sleutels naar mijn auto. Ik dacht Eddy zal al wel honger hebben. Wij hadden afgesproken om in dat nieuw restaurant bij ons om de hoek te gaan eten; ‘all you can eat’. Hebben die van de avondschool mij toch niet ingesloten! Ik dacht dat ik iets kreeg. Ik naar dat secretariaat, maar daar hadden ze geen lijst van de nummerplaten. Kunt ge dat begrijpen?Ja, daar stond ik. Toen wilde ik naar Eddy bellen, lag mijn gsm nog thuis, die moest opgeladen worden. Ik dacht dat ik iets kreeg. Eddy zal nu al wel dood aan het gaan zijn van de honger, dacht ik.Enfin, toen heeft Mark mij naar huis gebracht en Eddy heeft mij hier afgezet. Maar nu hoop ik wel dat straks iemand nog even langs de school wil rijden, dat ik mijn auto terug heb.
Marleen komt binnen met papieren onder de arm.
Marie-Anne: daar zè. Die heeft voorbereid.
Greet: ik heb het niet gelezen, Marleen. Ik zeg het maar.
Marleen: foei, Greet.
Greta: ik heb het wel gelezen, maar ik weet niet of ik het boek leuk vind.
Greet: ik ben verschillende keren naar de bibliotheek geweest, maar het was telkens uitgeleend. Daar stond wel zo’n hele rij van boeken van hem. Ik had nog nooit iets van Mario Vargas LLosa gehoord.
Patricia: ik denk ook dat ik nog nooit iets van hem gelezen had.
Greta: dat kan toch bijna niet.
Greet: maar ik lees de Latijns-Amerikaanse schrijvers niet graag.
Marie-Anne: Marquez?
Greet: en Allende. Nee, ik kan daar moeilijk in komen in die verhalen.
Greet: geef mij dat boek eens.Ik ben er bijna zeker van dat wij al iets van hem gelezen hebben.Hier ‘Lof van de stiefmoeder’ dat hebben wij in deze groep gelezen. Ik wist het.
Patricia: ik herinner mij dat niet meer.
Marleen: maar dat moet toch op onze lijst dan staan.
Marie-Anne: is er een lijst?
Marleen: ja, ik heb een handgeschreven lijst aan jou, Greta, gegeven van alle boeken die wij al gelezen hebben.
Patricia: en een zware verantwoordelijkheid rustte op haar schouders.
Greta: weet ik dat nog?
Greet: dat weet ik niet, ik heb al moeite genoeg om bij te houden wat ik nog weet.
Greta: ja, nu herinner ik het mij. da’s juist, Marleen,maar ik heb toch een digitale lijst naar jou gemaild, Patricia
Patricia: ja? Dat moet ik eens opzoeken.
Marleen: dames komt Renilde niet?
Patricia: jawel, ze heeft nog ge-smst.
Greta: Anne komt ook, maar die heeft het boek pas vorige week gekregen.
Marie-Anne: Ja, ik heb het nu ook pas uit.
Greta: ik was ook blij
Greet: dat Patricia in het ziekenhuis gelegen heeft?
Patricia: zeg het maar hé dames, alles voor de boekenclub.
Greta: dat ik wat extra tijd gekregen heb.
Renilde komt binnen
Renilde: sorry dames dat ik te laat ben.
Patricia: ach voor éne keer kan dat geen kwaad.
Renilde: ik heb het boek wel uitgelezen!
Greta: ach voor éne …
Marleen: misschien kunnen we beginnen.
Allen: ja
Anne komt binnen
Marleen: je hebt nog niet veel gemist.
Greet: we moeten nog beginnen.
Marleen: ik heb de vragenlijst doorgestuurd omdat Anne vorige keer dat gevraagd had.Ik hoop dat niemand zich daaraan gestoord heeft.
Marie-Anne: nee, ik vond dat juist goed.
Patricia: ik ook, ik heb ze wel niet vooruit gelezen, maar het is wel lief voor degenen die dat wel willen.
Greet: ik ben wel niet zo goed in Spaans
Marleen: we moeten de vragen wel niet in die volgorde beantwoorden.
Greta: het gesprek blijft toch het belangrijkste.
Patricia: jij had schrik dat we nu huiswerk moesten maken, hé.
6 Karafkes rode wijn en één thee
Marie-Anne en Greet zitten aan een lange rechthoekige tafl in de rechterhoek. Patricia komt binnen.
Patricia: hallo
Pallieter: rode wijn van op het vat?
Patricia: eu…ja, ok. Zal ik het meenemen?
Pallieter: ik zal het wel brengen .
Patricia wandelt naar de tafel. Er zitten nog twee koppels te eten.
Patricia: k heb geluk. Hij is goedgezind
Marie-Anne: hoe gaat het?
Patricia: het gaat.
Greet: ik heb ook eens niersteentjes moeten laten vergruizen.
Patricia: oei, zeer pijnlijk.
Greet: och weet ge, nu weet ik waar mijn nieren liggen.
Patricia: ik ook
Greet: en als ik ze voel, dan drink ik maar wat meer water
Pallieter brengt wijn voor Patricia
Patricia: tja, hij vroeg het zo vrolijk.
Marie-Anne: boh, dan maar goed verdunnen met water, dat moet wel gaan.
Greet komt binnengestormd.
Greet: Ik was hier bijna niet geraakt.Les tot halfzeven, doe de deur achter mij dicht, zie dat ik mijn jas en sleutels in het docentenlokaal heb laten liggen, sjees daarnaartoe, gesloten, stond ik daar helemaal alleen in de school, da’s akelig, gelukkig was Mark, ons departementshoofd, er nog, sleutels gehaald, die met mij mee naar het docentenlokaal. Ik met mijn jas en sleutels naar mijn auto. Ik dacht Eddy zal al wel honger hebben. Wij hadden afgesproken om in dat nieuw restaurant bij ons om de hoek te gaan eten; ‘all you can eat’. Hebben die van de avondschool mij toch niet ingesloten! Ik dacht dat ik iets kreeg. Ik naar dat secretariaat, maar daar hadden ze geen lijst van de nummerplaten. Kunt ge dat begrijpen?Ja, daar stond ik. Toen wilde ik naar Eddy bellen, lag mijn gsm nog thuis, die moest opgeladen worden. Ik dacht dat ik iets kreeg. Eddy zal nu al wel dood aan het gaan zijn van de honger, dacht ik.Enfin, toen heeft Mark mij naar huis gebracht en Eddy heeft mij hier afgezet. Maar nu hoop ik wel dat straks iemand nog even langs de school wil rijden, dat ik mijn auto terug heb.
Marleen komt binnen met papieren onder de arm.
Marie-Anne: daar zè. Die heeft voorbereid.
Greet: ik heb het niet gelezen, Marleen. Ik zeg het maar.
Marleen: foei, Greet.
Greta: ik heb het wel gelezen, maar ik weet niet of ik het boek leuk vind.
Greet: ik ben verschillende keren naar de bibliotheek geweest, maar het was telkens uitgeleend. Daar stond wel zo’n hele rij van boeken van hem. Ik had nog nooit iets van Mario Vargas LLosa gehoord.
Patricia: ik denk ook dat ik nog nooit iets van hem gelezen had.
Greta: dat kan toch bijna niet.
Greet: maar ik lees de Latijns-Amerikaanse schrijvers niet graag.
Marie-Anne: Marquez?
Greet: en Allende. Nee, ik kan daar moeilijk in komen in die verhalen.
Greet: geef mij dat boek eens.Ik ben er bijna zeker van dat wij al iets van hem gelezen hebben.Hier ‘Lof van de stiefmoeder’ dat hebben wij in deze groep gelezen. Ik wist het.
Patricia: ik herinner mij dat niet meer.
Marleen: maar dat moet toch op onze lijst dan staan.
Marie-Anne: is er een lijst?
Marleen: ja, ik heb een handgeschreven lijst aan jou, Greta, gegeven van alle boeken die wij al gelezen hebben.
Patricia: en een zware verantwoordelijkheid rustte op haar schouders.
Greta: weet ik dat nog?
Greet: dat weet ik niet, ik heb al moeite genoeg om bij te houden wat ik nog weet.
Greta: ja, nu herinner ik het mij. da’s juist, Marleen,maar ik heb toch een digitale lijst naar jou gemaild, Patricia
Patricia: ja? Dat moet ik eens opzoeken.
Marleen: dames komt Renilde niet?
Patricia: jawel, ze heeft nog ge-smst.
Greta: Anne komt ook, maar die heeft het boek pas vorige week gekregen.
Marie-Anne: Ja, ik heb het nu ook pas uit.
Greta: ik was ook blij
Greet: dat Patricia in het ziekenhuis gelegen heeft?
Patricia: zeg het maar hé dames, alles voor de boekenclub.
Greta: dat ik wat extra tijd gekregen heb.
Renilde komt binnen
Renilde: sorry dames dat ik te laat ben.
Patricia: ach voor éne keer kan dat geen kwaad.
Renilde: ik heb het boek wel uitgelezen!
Greta: ach voor éne …
Marleen: misschien kunnen we beginnen.
Allen: ja
Anne komt binnen
Marleen: je hebt nog niet veel gemist.
Greet: we moeten nog beginnen.
Marleen: ik heb de vragenlijst doorgestuurd omdat Anne vorige keer dat gevraagd had.Ik hoop dat niemand zich daaraan gestoord heeft.
Marie-Anne: nee, ik vond dat juist goed.
Patricia: ik ook, ik heb ze wel niet vooruit gelezen, maar het is wel lief voor degenen die dat wel willen.
Greet: ik ben wel niet zo goed in Spaans
Marleen: we moeten de vragen wel niet in die volgorde beantwoorden.
Greta: het gesprek blijft toch het belangrijkste.
Patricia: jij had schrik dat we nu huiswerk moesten maken, hé.
stoute meisjes: vragen
mystory
Scene 2
Het Boek
Mario Vargas Llosa: Het ongrijpbare meisje, Meulenhoff,2006
De vragen
La Nina Mala
Dag beste boekenclubbers,Anne verzuchtte vorige keer dat het toch makkelijk zou zijn als we de vragen op voorhand hadden, al eens konden nadenken over de antwoorden en zo NOG intelligenter en origineler uit de hoek konden komen.
Ziehier dus de vragen die ik over 'Het ongrijpbare meisje' van Vargas Llosa wil stellen:
· Heeft de roman je kunnen charmeren? Welk aspect vooral (niet)?
· Kunnen de hoofdpersonages boeien? Zijn ze geloofwaardig? Blijven het vlakke karakters of zijn ze gelaagd?
· Is de liefde van Ricardo voor het stoute meisje geloofwaardig?
· Wat zegt de roman (niet) over 'de liefde'?
· Wat vind je van de beschrijvingen van de verschillende plaatsen (Parijs, Londen, Tokio, Peru...) en de uitweidingen over de politieke-sociale-culturele situaties?
· Wat maakt Vargas Llosa tot een groot, meeslepend verteller? Oftewel: hoe krijgt hij ons telkens weer mee in een nieuw verhaal?
· Belang van TAAL in deze roman???
· Zijn de verschillende personages die in Ricardo's leven opduiken en hem opnieuw in contact brengen met zijn nina mala toevallig gekozen of zie je hierin een symboliek?
· Wat zegt de roman over ouder worden?
· Romantheorie: vertelperspectief - structuur - tijd - soort roman...Misschien kunnen jullie nog enkele prangende vragen bedenken om aan dit lijstje toe te voegen????Tot dinsdag 7 november. Ik kijk er alvast naar uit!Marleen
Scene 2
Het Boek
Mario Vargas Llosa: Het ongrijpbare meisje, Meulenhoff,2006
De vragen
La Nina Mala
Dag beste boekenclubbers,Anne verzuchtte vorige keer dat het toch makkelijk zou zijn als we de vragen op voorhand hadden, al eens konden nadenken over de antwoorden en zo NOG intelligenter en origineler uit de hoek konden komen.
Ziehier dus de vragen die ik over 'Het ongrijpbare meisje' van Vargas Llosa wil stellen:
· Heeft de roman je kunnen charmeren? Welk aspect vooral (niet)?
· Kunnen de hoofdpersonages boeien? Zijn ze geloofwaardig? Blijven het vlakke karakters of zijn ze gelaagd?
· Is de liefde van Ricardo voor het stoute meisje geloofwaardig?
· Wat zegt de roman (niet) over 'de liefde'?
· Wat vind je van de beschrijvingen van de verschillende plaatsen (Parijs, Londen, Tokio, Peru...) en de uitweidingen over de politieke-sociale-culturele situaties?
· Wat maakt Vargas Llosa tot een groot, meeslepend verteller? Oftewel: hoe krijgt hij ons telkens weer mee in een nieuw verhaal?
· Belang van TAAL in deze roman???
· Zijn de verschillende personages die in Ricardo's leven opduiken en hem opnieuw in contact brengen met zijn nina mala toevallig gekozen of zie je hierin een symboliek?
· Wat zegt de roman over ouder worden?
· Romantheorie: vertelperspectief - structuur - tijd - soort roman...Misschien kunnen jullie nog enkele prangende vragen bedenken om aan dit lijstje toe te voegen????Tot dinsdag 7 november. Ik kijk er alvast naar uit!Marleen
stoute meisjes:setting
mystory
Stoute meisjes
Patricia Huion
19 november 20062
Personages
Anne: verwoed leesster, ingetogen, denkt graag na over haar antwoorden, gevoelig voor vrouw- en manbeeld, drinkt graag fruitige rode wijn, houdt van antiek en is goed op de hoogte van de Belgische schilderkunst, luistert zoals ze leest: verder dan het ogenschijnlijke.
Greet: leest ongeneerd, relativeert, blijft kalm maar komt onverwachts verrassend uit de hoek,bekijkt geamuseerd het cultureel correcte gedrag van een collega/leesgroepbegeleidster, houdt van onderdompeling en van wijn met houttoets, sauna, fietsen, is een Duitsland kenner, woont het verst van De Windmolen.
Greta : vuurbol, vol verhalen, gebruikt leesgroep als voorbeeld voor haar literatuuronderwijs aan de toekomstige regenten, expert jeugdliteratuur, houdt van film, en begeleidt twee formele leesgroepen, houdt van reizen en wisselt wijn af met trappist.
Marie-Anne : moedig als enige niet-Germanist neemt zij het kaderdoorbrekend denken voor haar rekening, bioloog, houdt van de verhalen, vindt de inrichting van haar huis belangrijk, houdt van rode wijn met een houttoets en bestelt graag een fles om te delen, gul, groot gevoel voor onrecht.
Marleen : organisator, heeft de leesgroepleden bijeengebracht en grijpt in als wij elkaar dreigen te verliezen, scherpe gevaarlijke humor, leest veel, houdt van toneel en dans,bereidt grondig voor ,is een levensgenieter, houdt in de gaten hoeveel ze drinkt.
Patricia
Renilde : brengt de groep regelmatig bijeen buiten de leesgroep, haar ‘kerstfeest’ met de kerstverhalen van Frank De Gruyter, heeft ons de moed gegeven om de leesgroep op te starten, heeft een eigen interpretatie van het beginuur, houdt van verhalen en vertellers, Europa (Scandinavië en border collies in Schotland) ,rode wijn met houttoets
Pallieter: baas van de windmolen, met eigen karakter, tegendraads, schenkt wat hij wil, kenner van Spaanse wijnen.
Plaats
Scene 2
Taverne De Windmolen: wijntaverne met Maredsous van het vat.Geen muziek, overal vind je wijnaccessoires: wijnkaarten, kurken, antieke glaasjes en decanteerflessen, kurkentrekkers. Aan de ene kant staan olijfoliën, aan de andere kant flessen wijn. Je kunt ze daar kopen. Daarnaast staat een piano waarop iedere avond gespeeld wordt. De leesgroep concurreert vaak met zanggroepen, jazzgroepen, musicalliedjes, Brelperformances. De open haard werkt helaas niet. De windmolen is altijd volgens het seizoen ingericht.
Stoute meisjes
Patricia Huion
19 november 20062
Personages
Anne: verwoed leesster, ingetogen, denkt graag na over haar antwoorden, gevoelig voor vrouw- en manbeeld, drinkt graag fruitige rode wijn, houdt van antiek en is goed op de hoogte van de Belgische schilderkunst, luistert zoals ze leest: verder dan het ogenschijnlijke.
Greet: leest ongeneerd, relativeert, blijft kalm maar komt onverwachts verrassend uit de hoek,bekijkt geamuseerd het cultureel correcte gedrag van een collega/leesgroepbegeleidster, houdt van onderdompeling en van wijn met houttoets, sauna, fietsen, is een Duitsland kenner, woont het verst van De Windmolen.
Greta : vuurbol, vol verhalen, gebruikt leesgroep als voorbeeld voor haar literatuuronderwijs aan de toekomstige regenten, expert jeugdliteratuur, houdt van film, en begeleidt twee formele leesgroepen, houdt van reizen en wisselt wijn af met trappist.
Marie-Anne : moedig als enige niet-Germanist neemt zij het kaderdoorbrekend denken voor haar rekening, bioloog, houdt van de verhalen, vindt de inrichting van haar huis belangrijk, houdt van rode wijn met een houttoets en bestelt graag een fles om te delen, gul, groot gevoel voor onrecht.
Marleen : organisator, heeft de leesgroepleden bijeengebracht en grijpt in als wij elkaar dreigen te verliezen, scherpe gevaarlijke humor, leest veel, houdt van toneel en dans,bereidt grondig voor ,is een levensgenieter, houdt in de gaten hoeveel ze drinkt.
Patricia
Renilde : brengt de groep regelmatig bijeen buiten de leesgroep, haar ‘kerstfeest’ met de kerstverhalen van Frank De Gruyter, heeft ons de moed gegeven om de leesgroep op te starten, heeft een eigen interpretatie van het beginuur, houdt van verhalen en vertellers, Europa (Scandinavië en border collies in Schotland) ,rode wijn met houttoets
Pallieter: baas van de windmolen, met eigen karakter, tegendraads, schenkt wat hij wil, kenner van Spaanse wijnen.
Plaats
Scene 2
Taverne De Windmolen: wijntaverne met Maredsous van het vat.Geen muziek, overal vind je wijnaccessoires: wijnkaarten, kurken, antieke glaasjes en decanteerflessen, kurkentrekkers. Aan de ene kant staan olijfoliën, aan de andere kant flessen wijn. Je kunt ze daar kopen. Daarnaast staat een piano waarop iedere avond gespeeld wordt. De leesgroep concurreert vaak met zanggroepen, jazzgroepen, musicalliedjes, Brelperformances. De open haard werkt helaas niet. De windmolen is altijd volgens het seizoen ingericht.
coming out
mystory
ik heb in het leesgroepje opgebiecht dat ik een toneelstuk wou schrijven over hen voor mijn doctoraat. Had veel schrik. Vreesde dat ik zou buitenvliegen of er toch niet meer bij zou horen.
Heb ook verteld dat ik al een toneelstuk geschreven heb. Ook hier alleen maar positieve reacties. Ik begin met het stuk 'stoute meisje'. Heb geprobeerd om alles zo getrouw mogelijk weer te geven. Dit is een belangrijk moment: ik voelde een blokkade op het openbaar maken van mijn leeservaring. Had geen zin om daar kritiek op te krijgen.
ik heb in het leesgroepje opgebiecht dat ik een toneelstuk wou schrijven over hen voor mijn doctoraat. Had veel schrik. Vreesde dat ik zou buitenvliegen of er toch niet meer bij zou horen.
Heb ook verteld dat ik al een toneelstuk geschreven heb. Ook hier alleen maar positieve reacties. Ik begin met het stuk 'stoute meisje'. Heb geprobeerd om alles zo getrouw mogelijk weer te geven. Dit is een belangrijk moment: ik voelde een blokkade op het openbaar maken van mijn leeservaring. Had geen zin om daar kritiek op te krijgen.
zondag, oktober 29, 2006
book lover: binge
mystory
ok, terug naar Dora. Wanneer zij zich slecht voelt sluit ze ze zich op in een book binge. Zij opent een fles goede rode wijn , zet haar gsm af en haar antwoordmachine aan, verzamelt alle boeken die ze nog wou lezen of herlezen, luistert naar jazz muziek uit de jaren 40-50 op haar oude plastic radio en vult haar badkuip met dure badolie.
Within my bathroom walls is a self-contained field of dreams and I am in total control, the master of my universe(...). The outside world disappears and here. The outside world disappears and here, there is only peace and a profound sense of well-being. (10)
Het water heel heet en dan lezen maar ... Dat vind ik ongeloofwaardig... met een boek in bad? Dat ruïneert mijn boek toch. Maar ik sluit mij ook wel af van de buitenwereld, de open haard, een geurkaarsje, het tikken van de klok, een kopje thee. Ik heb lekkere Marokkaaanse muntthee met zoethout en kaneel. Vandaag heb ik echter een paar kopjes saliethee gedronken.
Of helemaal weggedoken in mijn dons terwijl de regen klettert op ons glazen dakdeel. Het leifst van al lees ik een boek in één ruk uit. Maar ja, dat kan alleen maar tijdens de weekends of in een vakantie.
Ons Dora drinkt dan ook behoorlijk wat wijn. Ik hou ook wel van een glaasje rode wijn. Maar in mijn eentje én de ene fles na de andere? Gek genoeg maakt haar omgeving zich enkel zorgen over het lezen, het verlies van het gevoel van de werkelijkheid. Hoewel gek genoeg: mensen hebben ook al vaak tegen me gezegd dat ik te veel met mijn neus in de boeken zit. Dat verziekt je geest, maakt je wereldvreemd, is tijdverlies en maakt je lui. Dat zijn de dingen die nu door mijn hoofd schieten. Mensen vertrouwen lezers precies niet. Je bent niet langer één van hen.
In 'Book Lover' krijgt ons Dora zo'n paar aanvallen totdat ze haar boeken één voor één tegen de muur keilt en ze gehavend aan de lokale bibliotheek geeft. Die passage deed mijn maag draaien. Haar moeder had net haar verontschuldigingen aangeboden omdat zij niet meer aandacht had besteed aan haar twee dochters en had zichzelf de schuld gegeven dat Dora emotioneel gehandicapt is. Dora had net het inzicht gekregen dat zij een moeder als Bea wou en een kind als Bea's kleindochter. Even dacht ik dat er een suikerzoet happy end kwam: boeken weg, brave man terug en kindje besteld. Ik vreesde dat de book lover genezen was, gereduceerd tot lover.
Maar is zij wel de book lover?
ok, terug naar Dora. Wanneer zij zich slecht voelt sluit ze ze zich op in een book binge. Zij opent een fles goede rode wijn , zet haar gsm af en haar antwoordmachine aan, verzamelt alle boeken die ze nog wou lezen of herlezen, luistert naar jazz muziek uit de jaren 40-50 op haar oude plastic radio en vult haar badkuip met dure badolie.
Within my bathroom walls is a self-contained field of dreams and I am in total control, the master of my universe(...). The outside world disappears and here. The outside world disappears and here, there is only peace and a profound sense of well-being. (10)
Het water heel heet en dan lezen maar ... Dat vind ik ongeloofwaardig... met een boek in bad? Dat ruïneert mijn boek toch. Maar ik sluit mij ook wel af van de buitenwereld, de open haard, een geurkaarsje, het tikken van de klok, een kopje thee. Ik heb lekkere Marokkaaanse muntthee met zoethout en kaneel. Vandaag heb ik echter een paar kopjes saliethee gedronken.
Of helemaal weggedoken in mijn dons terwijl de regen klettert op ons glazen dakdeel. Het leifst van al lees ik een boek in één ruk uit. Maar ja, dat kan alleen maar tijdens de weekends of in een vakantie.
Ons Dora drinkt dan ook behoorlijk wat wijn. Ik hou ook wel van een glaasje rode wijn. Maar in mijn eentje én de ene fles na de andere? Gek genoeg maakt haar omgeving zich enkel zorgen over het lezen, het verlies van het gevoel van de werkelijkheid. Hoewel gek genoeg: mensen hebben ook al vaak tegen me gezegd dat ik te veel met mijn neus in de boeken zit. Dat verziekt je geest, maakt je wereldvreemd, is tijdverlies en maakt je lui. Dat zijn de dingen die nu door mijn hoofd schieten. Mensen vertrouwen lezers precies niet. Je bent niet langer één van hen.
In 'Book Lover' krijgt ons Dora zo'n paar aanvallen totdat ze haar boeken één voor één tegen de muur keilt en ze gehavend aan de lokale bibliotheek geeft. Die passage deed mijn maag draaien. Haar moeder had net haar verontschuldigingen aangeboden omdat zij niet meer aandacht had besteed aan haar twee dochters en had zichzelf de schuld gegeven dat Dora emotioneel gehandicapt is. Dora had net het inzicht gekregen dat zij een moeder als Bea wou en een kind als Bea's kleindochter. Even dacht ik dat er een suikerzoet happy end kwam: boeken weg, brave man terug en kindje besteld. Ik vreesde dat de book lover genezen was, gereduceerd tot lover.
Maar is zij wel de book lover?
zaterdag, oktober 28, 2006
Book Lover
Book Lover
Ok zit helemaal in het boek, wat ik zelf raar vind. In het begin geraakte ik niet in het boek. De afwezige vader die hen wel trakteerde op prachtige entertainment uitstapjes, de alcoholiste-moeder die hen meesleurde naar de huizen van schrijvers, citeerde uit hun werken terwijl haar twee dochters met hun stiekem meegesmokkelde barbies speelden. De dochters naar schrijfsters genoemd. Te veel.
Dora was genoemd naar Eudora Welty die The Optimist's Daughter geschreven heeft. Heb gecheckt of ze bestaat, tot mijn grootste schaamte: http://www.olemiss.edu/depts/english/ms-writers/dir/welty_eudora/
Zij heeft ook 'One writer's beginnings' en On Writing'geschreven. Haar basis thema is de intieme en vaak vreemde relaties binnen een gezin. Zij fotografeerde ook, maar zij verkoos woorden als haar eerste medium omdat zij
“felt the need to hold transient life in words—there’s so much more of life that only words can convey.... The direction my mind took was a writer’s direction from the start” (OWB 85).
Welty verbindt fotografische narratieve technieken met haar schrijfstijl: vanop een afstand beginnen en dan dichterbij komen en dan naar het centrale thema getrokken worden. Hm dat legt misschien uit waarom ik mij in die observatorrol gepositioneerd voelde. Irriteerde mij. Je krijgt het gevoel naar een beschreven foto te kijken. Welty vindt het belangrijk om een stem te vinden, ze luistert en ze observeert. Ze heeft blijkbaar hele grappige boeken geschreven. Welty vertelde niets over haar persoonlijk leven en poneerde dat het fictiewerk alle antwoorden levert. In 'The Golden Apples' gaat zij dieper in op de relatie tussen het beschermde individu en de gesloten gemeenschap. De vorm ligt tussen de roman en het kortverhaal. Door de verhalen met elkaar te verbinden zien we hoe verschillende individuen met eenzaamheid omgaan in de loop der jaren en in een iets grotere gemeenschap.
Welty lists the “main families” of Morgana as a preface to the book, inviting us to consider individuals within families, and families within communities. Dat is hier herhaald.
De hoofdvraag die Welty in heel haar carrière zich stelt, is: kan een beschermd leven ook een leven van uitdagingen zijn? Een velige gemeenschap heeft een lichte en een donkere kant; veilig verus verstikkend. Je ontsnapt dit dualism door zelfbewustzijn. Zij onderzoekt het plezier en de beperkingen van een leven onder de micrscopische blik van je medemensen.
http://art-bin.com/art/or_weltypostoff.html Link naar Why I Live at the P.O. en waarom Steve Dorner zijn e-mail programma naar haar vernoemde.
The New York Times heeft een hele sectie over Eudora Welty.
http://www.nytimes.com/books/98/11/22/specials/welty.html?_r=2&oref=slogin. Met audio specials van 'A Worn Path' wat het perfectste kortverhaal is volgens Alice Munro.
Nu, een echte book lover kan voor een collega-lezer de wereld van goeie schrijvers openen; ik zou bijna zeggen ontsluiten. Dit boek kan voor mij al niet meer stuk: het ontdekken van een nieuwe originele schrijver maakt een lezer gelukkig.
De verbeelding en de droom zijn volgens haar betekenisgevers. Het boek eens herlezen. Ik heb het namelijk al uit.
vrijdag, oktober 27, 2006
Book Lover
mystory
Goedemorgen GL
ben zo blij dat mijn blogje opnieuw werkt. Of beter dat ik mijn blogje beter begrijp:). In Waterstone's heb ik voorbije zomer mij weer volledig laten gaan. Ik begin te vermoeden datdat één van de redenen is waarom ik altijd naar GB ga: de boekenwinkels zijn daar een beleving op zich of met een knipoog naar Borges: ze zijn een voorsmaakje van de hemel. Met zijn citaat -'I have always imagined that Paradise will be a kind of library (Jorge Luis Borges 1899-1986) begint Book Lover: a novel (Jennifer Kaufman&Karen Mack, 2006). Op de achterflap belooft de uitgever mij 'whose unique voice combines a wry wit and vulnerability as she navigates the road between reality and fiction ... shutting the door on the outside world until she emerges strong enough to face her problems. Hm.
Herken ik dit? Een unieke verstelstem behoort wel tot één van de belangrijkste criteria om in een boek te kunnen wegkruipen voor mij althans. Een verteller die irriteert, of de betweter uithangt of je verleidt of die jou zijn visie wil aanpraten: als hij maar reactie oproept. Wrange, droge humor, ja daar kan ik van genieten en ik bezondig mij er ook wel eens aan, hoewel, ik ken andere experten in dit domein... Kwetsbaarheid: ja ik voel mij enorm kwetsbaar en ja ik gebruik literatuur om te verdwijnen uit die harde wereld en om kwetsbaar te kunnen zijn zonder je daarom te hoeven verdedigen. Straffer zelfs, in literatuur ga ik op zoek naar gelijkaardige kwetsbaren, zoek ik herkenning en verbondenheid. Pendel ik tussen fictie en de werkelijkheid? Waarschijnlijk. Hoewel de werkelijkheid. Ik vind het gemakkelijker om te definiëren wat fictie en literatuur zijn dan om te bepalen wat werkelijkheid is. Wat is dat werkelijkheid en in het verlengde daarvan objectiviteit? Literatuur en subjectiviteit zijn veel transparanter. Enfin, gebruik ik literatuur om mijn problemen onder ogen te durven zien? Ik vind dat een heel interessante vraag. Mag ik bijvoorbeeld overdag lezen? Tijdens de zogenaamde echte werkuren? Als lezen van literatuur een belangrijke bijdrage levert tot het begrijpen van het leven, dan zou ik zeggen dat we voor iedereen een verplicht uurtje of zeven mogen inrichten. Lezen wordt in mijn hoofd nog altijd verbonden met luiheid, ontspanning,niet productief. Blijkbaar vind ik nog altijd dat ik mij moet verontschuldigen voor mijn lezen: lezers zijn saai. Wat kun je ermee kopen? Anderzijds voel ik dat lezen van echte literatuur voor mij een diepe behoefte is, dat ik enorm kan genieten van een boek, dat ik volledig mij kan verplaatsen in die opgeroepen wereld en dat ik daarna onze wereld met andere ogen kan bekijken. Wanneer ik met vakantie ga, dan kies ik altijd afgelegen plekken in de natuur : wandelen, fietsen, koken en lezen. Naar een theatervoorstelling of naar een museum ga ik nog, maar een andere attractie, stad bezoeken: het spreekt mij niet meer aan. Leer ik uit literatuur? Ik leef mij in, alleszins. Maar het is natuurlijk een gemakkelijk inleven: je hoeft niets te doen. Ik herinner me ook nog dat ik compleet van de kaart was, nadat ik Stad der blinden van Samaranch gelezen had. Ik heb nog altijd het gevoel dat ik het boek niet volledig begrepen heb. Maar de agressiviteit van de mensen die liever tot het meest mensonwaardige gaan dan een de deskundigheid van de ander te erkennen, die die leider alleen maar willen volgen als zij één van hen is en die dat continu in vraag stellen. Ik heb zitten bibberen toen en eigenlijk overvalt mij dat gevoel van beklemming nu nog. Ik heb het boek gelezen toen het pas vertaald was!!!De positie van de verteller was wat mij zo overstuur maakte denk ik nu. Ik ga het boek nog eens lezen. Gelukkig zit het in mijn bibliotheek.
Terug naar Book Lover. Op de cover staat een stapeltje boeken met een opengedraaide lippenstift en een flesje jasmijn parfum. De boeken zijn Lady Chatterley's Lover van D.H.Laurence, Wuthering Heights van Emily Bronte, Rebecca van Daphne du Maurier en Madame Bovary van Flaubert. Rebecca staat op zijn kop. De drie andere boeken heb ik wel gelezen. De covers van die boeken hebben allemaal bloemmotieven. Ik geloof niet dat ik één boek in mijn bibliotheek heb met bloemmotief. Ik hou wel van bloemen maar dan in de tuin of in de natuur. En voor degenen die mij goed kennen: ik ben een echte geurfreak, bijzonder gevoelig voor geuren. Enfin de cover en achterflap brachten mij in verwarring: de betere chick lit? een verderfelijk marketingboek, een goedkoop meedeinen op de hype rond fictionaliseren van het literatuurbedrijf? De ambivalentie was echet genoeg om het aan mijn stapeltje boeken van 3 voor de prijs van twee te leggen. En nu ben ik dus begonnen aan mijn 'stukje' hemel.
Het boek begint met een voorwoord! Dora, Virginia en hun moeder zijn net van een 9 meter hoge brug gedonderd en liggen op hun kop in een modderige rivier. De oudere zus Virginia(10 jaar) is een deel van een voorste tand kwijt, wil wenen en is bang. De moeder is mentaal afwezig, geen gevoel voor realiteit, maar de kalmte in persoon. Terwijl ze langzamm wegzinken in de modder, vraagt zij aan haar twee dochters: "Do you think you girls can push open the doors (pag 1)?"Dora (7) verbeeldde zich dat zij in een klein houten roeibootje zou terechtkomen en dat zij dan zouden weg drijven. "and I, as usual, was completely detached - a knack I have since perfected in order to deal with life's crushing disappointments or precarious entanglements" (3), aldus Dora. Kleine Dora is ook degene die zus en moeder geruststelt en aan haar vaders reactie denkt.
Ik slikte toen ik deze karaktertekening las: verbeelding, dissociatie, overzicht bewaren en de volwassen rol opnemen. Ja ook ik ben een book lover.
Goedemorgen GL
ben zo blij dat mijn blogje opnieuw werkt. Of beter dat ik mijn blogje beter begrijp:). In Waterstone's heb ik voorbije zomer mij weer volledig laten gaan. Ik begin te vermoeden datdat één van de redenen is waarom ik altijd naar GB ga: de boekenwinkels zijn daar een beleving op zich of met een knipoog naar Borges: ze zijn een voorsmaakje van de hemel. Met zijn citaat -'I have always imagined that Paradise will be a kind of library (Jorge Luis Borges 1899-1986) begint Book Lover: a novel (Jennifer Kaufman&Karen Mack, 2006). Op de achterflap belooft de uitgever mij 'whose unique voice combines a wry wit and vulnerability as she navigates the road between reality and fiction ... shutting the door on the outside world until she emerges strong enough to face her problems. Hm.
Herken ik dit? Een unieke verstelstem behoort wel tot één van de belangrijkste criteria om in een boek te kunnen wegkruipen voor mij althans. Een verteller die irriteert, of de betweter uithangt of je verleidt of die jou zijn visie wil aanpraten: als hij maar reactie oproept. Wrange, droge humor, ja daar kan ik van genieten en ik bezondig mij er ook wel eens aan, hoewel, ik ken andere experten in dit domein... Kwetsbaarheid: ja ik voel mij enorm kwetsbaar en ja ik gebruik literatuur om te verdwijnen uit die harde wereld en om kwetsbaar te kunnen zijn zonder je daarom te hoeven verdedigen. Straffer zelfs, in literatuur ga ik op zoek naar gelijkaardige kwetsbaren, zoek ik herkenning en verbondenheid. Pendel ik tussen fictie en de werkelijkheid? Waarschijnlijk. Hoewel de werkelijkheid. Ik vind het gemakkelijker om te definiëren wat fictie en literatuur zijn dan om te bepalen wat werkelijkheid is. Wat is dat werkelijkheid en in het verlengde daarvan objectiviteit? Literatuur en subjectiviteit zijn veel transparanter. Enfin, gebruik ik literatuur om mijn problemen onder ogen te durven zien? Ik vind dat een heel interessante vraag. Mag ik bijvoorbeeld overdag lezen? Tijdens de zogenaamde echte werkuren? Als lezen van literatuur een belangrijke bijdrage levert tot het begrijpen van het leven, dan zou ik zeggen dat we voor iedereen een verplicht uurtje of zeven mogen inrichten. Lezen wordt in mijn hoofd nog altijd verbonden met luiheid, ontspanning,niet productief. Blijkbaar vind ik nog altijd dat ik mij moet verontschuldigen voor mijn lezen: lezers zijn saai. Wat kun je ermee kopen? Anderzijds voel ik dat lezen van echte literatuur voor mij een diepe behoefte is, dat ik enorm kan genieten van een boek, dat ik volledig mij kan verplaatsen in die opgeroepen wereld en dat ik daarna onze wereld met andere ogen kan bekijken. Wanneer ik met vakantie ga, dan kies ik altijd afgelegen plekken in de natuur : wandelen, fietsen, koken en lezen. Naar een theatervoorstelling of naar een museum ga ik nog, maar een andere attractie, stad bezoeken: het spreekt mij niet meer aan. Leer ik uit literatuur? Ik leef mij in, alleszins. Maar het is natuurlijk een gemakkelijk inleven: je hoeft niets te doen. Ik herinner me ook nog dat ik compleet van de kaart was, nadat ik Stad der blinden van Samaranch gelezen had. Ik heb nog altijd het gevoel dat ik het boek niet volledig begrepen heb. Maar de agressiviteit van de mensen die liever tot het meest mensonwaardige gaan dan een de deskundigheid van de ander te erkennen, die die leider alleen maar willen volgen als zij één van hen is en die dat continu in vraag stellen. Ik heb zitten bibberen toen en eigenlijk overvalt mij dat gevoel van beklemming nu nog. Ik heb het boek gelezen toen het pas vertaald was!!!De positie van de verteller was wat mij zo overstuur maakte denk ik nu. Ik ga het boek nog eens lezen. Gelukkig zit het in mijn bibliotheek.
Terug naar Book Lover. Op de cover staat een stapeltje boeken met een opengedraaide lippenstift en een flesje jasmijn parfum. De boeken zijn Lady Chatterley's Lover van D.H.Laurence, Wuthering Heights van Emily Bronte, Rebecca van Daphne du Maurier en Madame Bovary van Flaubert. Rebecca staat op zijn kop. De drie andere boeken heb ik wel gelezen. De covers van die boeken hebben allemaal bloemmotieven. Ik geloof niet dat ik één boek in mijn bibliotheek heb met bloemmotief. Ik hou wel van bloemen maar dan in de tuin of in de natuur. En voor degenen die mij goed kennen: ik ben een echte geurfreak, bijzonder gevoelig voor geuren. Enfin de cover en achterflap brachten mij in verwarring: de betere chick lit? een verderfelijk marketingboek, een goedkoop meedeinen op de hype rond fictionaliseren van het literatuurbedrijf? De ambivalentie was echet genoeg om het aan mijn stapeltje boeken van 3 voor de prijs van twee te leggen. En nu ben ik dus begonnen aan mijn 'stukje' hemel.
Het boek begint met een voorwoord! Dora, Virginia en hun moeder zijn net van een 9 meter hoge brug gedonderd en liggen op hun kop in een modderige rivier. De oudere zus Virginia(10 jaar) is een deel van een voorste tand kwijt, wil wenen en is bang. De moeder is mentaal afwezig, geen gevoel voor realiteit, maar de kalmte in persoon. Terwijl ze langzamm wegzinken in de modder, vraagt zij aan haar twee dochters: "Do you think you girls can push open the doors (pag 1)?"Dora (7) verbeeldde zich dat zij in een klein houten roeibootje zou terechtkomen en dat zij dan zouden weg drijven. "and I, as usual, was completely detached - a knack I have since perfected in order to deal with life's crushing disappointments or precarious entanglements" (3), aldus Dora. Kleine Dora is ook degene die zus en moeder geruststelt en aan haar vaders reactie denkt.
Ik slikte toen ik deze karaktertekening las: verbeelding, dissociatie, overzicht bewaren en de volwassen rol opnemen. Ja ook ik ben een book lover.
Abonneren op:
Posts (Atom)