La Nina Mala: fini

La Nina Mala blijft in je geheugen hangen. Ik ben blijven nadenken over de relatie tussen werkelijkheid en fictie. Gebruik ik literatuur als golfbreker? Absoluut. Is dit boek een golfbreker? Ja, ik heb veel nagedacht over de vergankelijkheid van de werkelijkheid en de tijdloosheid van de literatuur. In mijn jachtig leven creëert literatuur eilandjes van stilte. La Nina is ook een reis naar onthechting en sinds Siddhartha en Steppenwolf ben ik daarnaar op zoek. Ricardito groeit ook in zijn schrijverschap maar blijft steeds een buitenstaander. OOk dat gevoel herken ik sterk. Noch met het brave jongetje, noch met het stoute meisje kon ik mij identificeren. Ik geraakte ondergedompeld door de structuur, de herhaling had iets hypnotiserends, bezwerends. Op een dieperliggend niveau stelde La Nina mij gerust: je hoeft geen angst te hebben om alles los te laten. Ik heb het boek 's avonds gelezen en in hoofdstukken, vaak moest ik mij bedwingen om niet twee hoofdstukken ineens te lezen. Maar ik had het gevoel dat mocht ik het sneller lezen, ik de essentie zou missen. La Nina krijgt een prominente plaats in mijn bibliotheek. Ik weet zeker dat ik het na een paar jaar opnieuw ga lezen en er weer helemaal ingezogen ga worden.