GL
ik heb ouw dozen geschreven toen ik mijn ooguren moest tellen, niet uit mijn bed geraakte, niet genoeg energie had om mijn tanden te poetsen. Ik schreef als ik een moment geen hoofdpijn had, als ik mijn maag niet voelde, als ik niet met mijn zwarte band en oorstopjes in mijn zetel zat. Ik voelde mij zo opstandig, in mijn therapie kroop ik over de grond van de pijn. Ik beet zo hard op mijn tanden dat ik 's morgens met een pijnmasker opstond. Ik moest mijn hoofd werkvrij maken, leeg maken. Het toneel heeft me daarbij geholpen. Ik kon niet vluchten want ik mocht niet lezen. TV, computer waren te oogbelastend. Pen en papier: c' était possible.
Maar nu wil ik weten of het speelbaar is, en niet uit medelijden hé gl. Eerlijk duurt het langst(langgeleden dat ik die nog gehoord heb)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten